Dzisiejsze wiadomości (Wyłączone)
| Wiadomości bez odpowiedzi (Włączone)
| Forum: pl.soc.religia |
|---|
| Wątek: Krzysztof Wyszkowski o ostatnim premierze PRL |
|---|
| Krzysztof Wyszkowski o ostatnim premierze PRL [wiadomość #74417] |
czw, 02 września 2010 21:46 |
 mkarwan 
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
|
http://zbigniew-sz-n.salon24.pl/124941,krzysztof-wyszkowski-o-ostatnim-premierze-prl
|
|
| | Wątek: Norman Finkelstein: "Wielka hucpa" - Wprowadzenie |
|---|
| Norman Finkelstein: "Wielka hucpa" - Wprowadzenie [wiadomość #74389] |
czw, 02 września 2010 08:19 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
http://www.newworldorder.com.pl/artykul,2387,Norman-Finkelstein-%C3%A2-Wielka-hucpa%C3%A2-%C3%A2-Wprowadzenie
Norman G. Finkelstein, "Wielka hucpa - o pozorowaniu antysemityzmu i
fałszowaniu historii"
(Beyond Chutzpah - On the Misuse of Anti-Semitism and the Abuse of History)
|
|
| | Wątek: CO TO BYLA ARMIA KONTYNENTALNA W UNION ( USA AFTER 1922) |
|---|
| CO TO BYLA ARMIA KONTYNENTALNA W UNION ( USA AFTER 1922) [wiadomość #74381] |
śro, 01 września 2010 17:50 |
Me 
Wiadomości: 3
Dołączył(a): kwietnia 2008 |
Junior Member |
|
|
SPRAWDZCIE TEZ BRYTYJSKIE MATACTWA HISTORYCZNA NA SOC CULTURE PL
NYT archiwa:
Result Types Articles Multimedia 1-10 of 10,000+ Results CONTINENTAL
ARMY PLAN
NOW DEAD; Republicans of the House Military ...
They told him, however, that tile committee was almost )MY opposed to
tile Continental Army . Tiley advised, it is said, the of plan in
favor of to ...
February 11, 1916
The Continental Army.; THE ADMINISTRATION OF THE AMERICAN ...
The chapter on foreign officers in the Continental army many facts not
usually known to any but industrious students of matters revolutionary
-- : in the ...
February 20, 1904
HAY WON'T SUPPORT CONTINENTAL ARMY; Head of House Military ...
.... the Administration's plans for strengthening the army have been
launched upon ... the organization of a continental army of 400000
Federal volunteers. ...
January 12, 1916
WOOD CRITICISES CONTINENTAL ARMY; General, in Report, Urges ...
I3[ay. for instance, is personally opposed to the Continental Army
plan, for which his tentative bill provides. The increases proposed by
tho bill for the ...
January 27, 1916
TO MOZE BYC SAM WASZYGTON - JEGO RODZINA UZYWA TEGO NAZWIKA NA
NAGROBKACH W TRENTON ( Brytyjczyce zmienili zdanie o tym nagrobku
podczas gdy usuneli inne falszywe)
GARRISON PROGRAM FACES HARD FIGHT; Strong Opposition to the ...
Strong opposition to Secretary Garrison's program for a Continental
Army has already ... If me growing opposition to the Continental Army
is not checked, ...
December 12, 1915
THE SOUND BASIS FOR A CONTINENTAL ARMY.; Henry L. Stimson Shows ...
ational Guard, which is in fact a State and not a national force, are
to be free to transfer themselves over into this new Continental Army
just as soon as ...
February 8, 1916
GARRISON CLASHES WITH MILITIA CHIEFS; Guardsmen Assail
Continental ...
Foster of Florida, declared the continental army scheme impractical
and contended for federalization of tile ational Guard by
Congressional action. ...
February 2, 1916
BRIAND STATEMENT TODAY; To Announce Reduction in Continental Army ...
(x)0 Por the Trench Continental army of a year ago has been reduced
until now it Stands between a00,000 and 000000. a plan which the
present Gov ernment has ...
November 21, 1921
CONTINENTAL ARMY UPHELD BY SENATE; Vote of 36 to 34 Indorses Plan ...
I CONTINENTAL ARMY UPHELD BY SENATE Continued from Page 1. man of
military ,, bility. He is probably tile officer connected the National
Guard in any State ...
April 7, 1916
MILITIAMEN URGE FEDERALIZED GUARD; High Officers Insist That ...
Critchfield of Ohio testified that there was virtually no sentiment
among the guardsmen in favor of the Continental Army plan. They
contended that Congress ...
February 3, 1916
|
|
| | Wątek: Kto i dlaczego wyglada jak Kosciuszko teraz |
|---|
| Kto i dlaczego wyglada jak Kosciuszko teraz [wiadomość #74362] |
wto, 31 sierpnia 2010 21:25 |
Me
Wiadomości: 3
Dołączył(a): kwietnia 2008 |
Junior Member |
|
|
Messing Kosciuszko not only re inheritance but all has 2 wersions
and who looks like Kosciuszko now? 'Tods'!
" He led the 1794 Kościuszko Uprising against Imperial Russia and the
Kingdom of Prussia as Supreme Commander of the National Armed Force
(Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej).[11]"
"Before commanding the 1794 Uprising, he had fought in the American
Revolutionary War as a colonel in the Continental Army. In 1783, in
recognition of his dedicated service, he had been brevetted by the
Continental Congress to the rank of brigadier general and had become a
naturalized citizen of the United States."
CITISENSHIP THAN WAS NOT ISSUE - WHICH ? 4 WERE COLONIZING AMERICAN
LAND.
TILL 1922 PRESIDENTS ARE NOT AMERICAN BORN - TODS LIE; PROBABLY CEASED
AL;L POWER AND WOULD HAVE BEEN KING AND UK COMMLWEALTJH STEPPED IN.
( to be chgceked in individual letters and memoprabilias what went on)
TODS CLAIM HE MISSED PULAVSKI AND PULAVSKI DIED SELF AT 19, ADN DNA
NOT CLEAR AND NO CDECENDANTS; AND YORKTOWN HE FOUGHT FORN DOES NOT
MNENTION HIM.
ALL TODS; AND WE GOT TO WATVCH BRITISH LIES NOW.
"There are several Anglicized spellings of Kościuszko's name. Perhaps
the most frequently-occurring is Thaddeus Kosciusko, though the full
"Andrew Thaddeus Bonaventure Kosciusko" is also seen. In Lithuanian,
Kościuszko's name is rendered as Tadas Kosciuška[12] or Tadeušas
Kosciuška. In Belarusian it is Tadevush Kasciushka."
TRACE OF TOD. LIKE 'JOGILA' I 'JAGIELLO' - TODS MADE TWO KINGS AND
THEY EXPLOITED 'JOGILA' (as lithenian thus not Polish ( an dbe sure
he be going on these lies) ONLY LYING NO POLAND ALREDY THAN; NO
JAGIELLO AT TENNEBERG ( MALBURG); WLADYSLAW AND WLADIMIR, SAME BY THE
LANGUAGESD THAT THEY KNOIWQ AND THAT IS IT -ONLY ONE KINDG SINCE -
JWB, THE LOKIETKO, THE FIRST TOO.
( please do not assume that anything that they write in Wikipedia is
true; but watch Bush used and continue using tehse in international
negotiations besides poles as he represents Poland and now his
descendant , the king of Poland, as we alredy get a little)
BE AWARE THAT TOD FALSFY ALL THAT WAY, COUNTINMG AND ALREDY DISBANNING
THE LIBRERIES IN NJ; AS IN THE LECTRONIC LIBRERIES EASIER TO MESS TEH
TEXT.
"Intestacy is the condition of the estate of a person who dies owning
property greater than the sum of his enforceable debts and funeral
expenses without having made a valid will or other binding
declaration; alternatively where such a will or declaration has been
made, but only applies to part of the estate, the remaining estate
forms the "Intestate Estate".
AMERICANS BELIEVE TEHSE CRIMINALS - THAT THE BEST ENGEENIERS AMERICA
HAD WAS TO BE SELF EMPLOYED AND NOT RECOGNIZE BY THE GOVERMENT HE
CONTRACTWD SELF/ WAS FIGHTING AS COLONIZERS ( SEE NYT AND OTHER PRESS
- TERRITORY OF FUTURE ' UNION' HAD BEEN COLONIZWD BY 4, AND NOT HOW
BRITISH LIE - BY BRITISH, THE FIRST AND ONLY - THE FIRST FINANCIAL
TRANSACTION FOR TEH FUTURE UNION CAME BY ADAMS FROM PARIS - DOCUMENTS
EXIST)
"Intestacy law, also referred to as the law of descent and
distribution or intestate succession statutes, refers to the body of
law that determines who is entitled to the property from the estate
under the rules of inheritance."
TODS SAY THEY ARE DESCENDANTS IN OHIO; THEY HAVE THAT JUDGE IN
'INTESTANCY'; MISINFORM EVER SICE; BOOKS ABOUT KOSCIUSZKO ARE SO MUCH
DETAIL THAT TEH ESSENSCE IS LOST.
SUSPECION IS THAT TODS SEND HIM TO POLAND OR HE HAS RETURNED ( AS I
REMEMBER IT)
OTHER PLACE TODS STATE HE WAS ONLY 1 YEAR HERE TO MAKE DEBTS
ONLY,MEVEN THOUGH AWARDED BRIGADIER GENERAL; COULDN'T TAKE OVER GREEN
DISASTER.
ALL THAT BY TODS.
Birth place
Siechnowice, krolewstwo Polskie, versus Kosice, Bialorus ( mind you -
it was Poland)
....All relevant to assuming plish terriytory in Ohio; it is not only
Kosciuszkop that fought there. The story is that the underwater bridge
fell on many.
( but they strill like to call polonez polka; and Polska realy being
Chechislovakian; and poland relly invided in alredsy in 1938;
Conclusin of tod: forget Poland.
Check Welk's sentiments on on PBS ( Channel 13 in metro NY) ;
Welk( Rogers but really not Wallenberg) must have known more; this
konferancjer has a problem
|
|
| | Wątek: To wygląda, jakby stamtąd wciąż te bagnety groziły |
|---|
| To wygląda, jakby stamtąd wciąż te bagnety groziły [wiadomość #74347] |
wto, 31 sierpnia 2010 08:24 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
(...) Jadąc od wschodu, za wsią rozciągają się łąki, a za nimi stoi ściana
sosnowego lasu.
Tuż dalej znajduje się kaplica i cmentarz żołnierzy polskich.
Tutaj zaś, patrząc w stronę lasu, na środku zarośniętych chaszczami
nieużytków biegnie utwardzona niedawno droga.
Docierając nią na miejsce, jestem nieco rozczarowany.
Cała Polska wrzała, mówiąc o pomniku dla bolszewików w Ossowie, a media, i
znowu zwłaszcza "Gazeta Wyborcza", rozdzierały szaty z powodu wymalowania na
tablicy pomnikowej czerwonych gwiazd.
Szum opanował z powodu pomnika polską i rosyjską prasę.
(...)Jestem tu teraz pierwszy raz i tak patrzę na to i nie mogę zrozumieć
tego lasu bagnetów, jeszcze do tego pochylonych.
Co to ma oznaczać?
To sprawia wrażenie, jakby ci żołnierze wciąż parli ze wschodu na zachód.
Forma pomnika jest poroniona.
To wygląda, jakby stamtąd wciąż te bagnety groziły.
Dziwna sprawa. Miała być mogiła, a wyszedł wyrazisty pomnik, tylko nie
wiadomo, co on ma wyrażać. - powiedział mi pod pomnikiem Tomasz Sobierajski,
mieszkaniec pobliskiego Wołomina.
- Trochę wygląda to jak coś ku czci tych żołnierzy.
Na tablicy mogli dać informację, że to żołnierze armii bolszewickiej, która
najechała Polskę - dodał pan Tomasz.
(...) Patrzę dalej na ten okazały pomnik i nie wierzę.
Gdzie ja jestem?
Do dzisiaj w Polsce nie ma prawie żadnych mogił upamiętniających na przykład
polskich żołnierzy z czasów Powstania Listopadowego, chociaż wiadomo, gdzie
mogą znajdować się ich masowe mogiły.
Tymczasem "salon" polityczno-medialny z prezydentem Najjaśniejszej
Rzeczpospolitej na czele popiera i stawia bolszewikom monumentalny pomnik z
krzyżem prawosławnym na środku.
A właśnie, po co ten krzyż? - pytałem jeszcze sam siebie.
Przecież czerwoni mordowali cerkiewnych popów, a ateizm był podstawą
ideologii bolszewickiej.
Za krzyż - jakikolwiek - bolszewicy tymi swoimi bagnetami mordowali,
rozpruwali ludzi.
I te wspomnienia ks. Peszkowskiego przepływają teraz przez moją głowę, o
namalowanym Panu Jezusie w kaplicy w Ostaszkowie, który miał dwie wielkie
żarówki zamiast oczu, bo tak czerwoni uważali, że będzie śmieszniej.
A teraz stoję na ziemi polskiej pod pomnikiem niedouczenia lub fatalnego
rusofilstwa, pomnikiem z poprzedniej wojny z czerwoną zarazą, pomnikiem
najeżonym bagnetami - z krzyżem na środku.
(...)Może niedługo ekipa Komorowskiego postawi jakiś inny pomnik na grobie
żołnierzy Wehrmachtu. a na środku pośród betonowych luf tygrysów wznosić się
będzie wielki krzyż. tym razem żelazny.
źródło http://www.bibula.com/?p=26157
|
|
| | Wątek: umiejscowienie kontroli i Bog |
|---|
| umiejscowienie kontroli i Bog [wiadomość #74303] |
ndz, 29 sierpnia 2010 20:10 |
Mirek
Wiadomości: 303
Dołączył(a): grudnia 2008 |
Senior Member |
|
|
Jesli myslisz ze twoim zyciem kieruje Bog to jestes na najlepszej drodze do
bezradnosci : >
|
|
| | Wątek: żydowskie państwo w państwie polskim |
|---|
| żydowskie państwo w państwie polskim [wiadomość #74272] |
ndz, 29 sierpnia 2010 09:46 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
W II połowie XIX wieku na ziemiach polskich pod zaborami zamieszkiwała 1/3
światowej populacji żydowskiej. Żydzi stanowili:
w zaborze pruskim około 2%, w zaborze austriackim -11,l %, na
Wileńszczyźnie - 12,8% a w Królestwie Polskim 14,5% ogółu mieszkańców.
Była to ludność zamieszkująca przeważnie miasta i miasteczka, chroniona
przez prawo i mająca zapewniony samorząd w swoich kabałach (gminach), ale
izolowana lub izolująca się od reszty społeczeństwa. Żydzi opanowali handel,
trudnili się rzemiosłem, chałupnictwem oraz zajmowali się najbardziej
nieproduktywnymi procederami, jak pośrednictwo, lichwa i wyszynk.
Stosowano wobec nich ograniczenia dotyczące m.in. nabywania własności
ziemskiej i dzierżawy dóbr narodowych.
Car rosyjski Mikołaj I powołał Żydów do służby wojskowej i starał się o
usunięcie ich odrębności.
Szykanowanie jednak za noszenie pejsów, bród, jarmułek i długich ubiorów,
tzw. chałatów, dawało tylko biurokracji carskiej okazję do zdzierania z
Żydów potężnych haraczów.
Za równouprawnieniem Żydów i ich asymilacją opowiadało się w Królestwie
liberalne ziemiaństwo i wszystkie ugrupowania demokratyczne.
Wśród samych Żydów istniał już w tym czasie kierunek asymilatorski i
patriotycznie polski.
Wielka burżuazja żydowska, oświecona i liberalna, stała się nie tylko siłą
ekonomiczną, ale również intelektualną.
Główny jej przedstawiciel, Leopold Kronnenberg, odegrał wielką rolę w
wydarzeniach lat 1861 -1864, choć mocno kontrowersyjną.
Obok Kronnenberga dużą rolę w procesie asymilacji mieli: Matias Rosen,
bracia Epsteinowie, rabin Beer Meisels, Henryk Wohl i wielu innych.
Żydzi włączyli się czynnie do manifestacji patriotycznych lat 1861 -1863
oraz uczestniczyli w Powstaniu Styczniowym, pełniąc odpowiedzialne funkcje
(np. Kronnenberg - Dyrekcja Białych, Wohl - minister skarbu Rządu
Narodowego).
Nie wszędzie jednak tak było.
Na Litwie "rewolucyjne dążenia Polaków budziły wstręt wśród Żydów" -jak
stwierdził ówcześnie żyjący historyk i jednocześnie rabin, J. Stejnberg - "w
Królestwie Żydzi byli najbardziej skutecznymi szpiegami carskimi" (D.
Fajnhauz, "Ludność żydowska na Litwie i Białorusi a powstanie 1863?).
Ten sam autor przytacza w swej pracy, co następuje:
"Znaczna jednak część burżuazji żydowskiej była prorosyjska, niektórzy zaś
jej przedstawiciele wręcz współpracowali z władzami carskimi przeciw
powstaniu (.). Z władzami carskimi współpracowało wielu członków zarządów
gmin żydowskich, którzy z racji zajmowanego stanowiska byli administracyjnie
i politycznie związani z aparatem państwowym.
Po stronie caratu stała też ugodowo nastawiona hierarchia rabinacka, której
wodzem duchowym był wileński rabin rządowy Stejnberg, zaufany Murawiowa, z
którym ten ostatni porozumiewał siew sprawach walki z powstaniem" (j .w.).
Współpraca Żydów z caratem w tłumieniu Powstania Styczniowego, a także w
finansowym wspieraniu go - miała głębszy sens.
Przed wybuchem powstania Żydzi otrzymali od Wielopolskiego prawo nabywania
dóbr ziemskich, czego przed 1862 r. nie wolno im było czynić.
Upadek powstania i konfiskata przez carat 4254 majątków szlachty polskiej
oraz grabież ziemi dokonana wysiedlonym na Sybir 7000 rodzin z zaścianków
szlacheckich stworzyły niebywałą okazję do wykupu przez Żydów polskiej
ziemi.
Władze carskie bowiem część zagrabionych majątków dały w nagrodę swoim
"zasłużonym" urzędnikom, większość wystawiły na sprzedaż.
Już w roku 1885 statystyki w Królestwie notują 2966 Żydów, którzy byli
właścicielami bądź dzierżawcami dużych majątków, w jakich pracownikami
zostali Polacy.
Nie garnęli się natomiast Żydzi do pracy na roli.
Wszystkich zatrudnionych wówczas w rolnictwie - rolników, oficjalistów,
księgowych i urzędników - było razem z rodzinami zaledwie 5000 (A.
Eisenbach, "Ludność żydowska w Królestwie Polskim w końcu XIXw.").
Na tym jednak nie koniec.
Ogólne straty polskie w powstaniu (poległych, wymordowanych, zesłanych na
katorgę) wynosiły około 250.000 osób.
Jeżeli zdamy sobie sprawę, że polska ludność Królestwa liczyła wówczas nieco
ponad 4 miliony, to nasuwa się tu wniosek, że był to ogromny cios wymierzony
w polską substancję etniczną.
Dotknął on nie tylko dwory i zaścianki, ale także ludność w miastach.
Ją również zsyłano na Sybir, zamykano w więzieniach, włączano do rot
aresztanckich i pozbawiano własności.
Pojawiła się kolejna okazja do wykupu za bezcen polskiej własności, tym
razem miejskiej.
Rozpoczęła się inwazja Żydów na duże miasta: wykupywanie wystawionych na
licytację domów po powstańcach i masowe budowanie tanich, tandetnych,
ubogich w urządzenia sanitarne "czynszówek", przeznaczonych dla robotników
napływających masowo ze względu na rozwijający się przemysł.
ZAGADKA KRONNENBERGA
W tym właśnie miejscu warto zwrócić uwagę na zagadkową rolę Leopolda
Kronnenberga i grupy asymilantów.
Ciekawe spostrzeżenia na ten temat wysnuł Stanisław Wysocki.
Pisze on:
"Józef
|
|
| | Wątek: Bardzo zdegenerowane musi być państwo i jego przywódcy |
|---|
| Bardzo zdegenerowane musi być państwo i jego przywódcy [wiadomość #74202] |
sob, 28 sierpnia 2010 10:10 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
Bardzo zdegenerowane musi być państwo i jego przywódcy, aby stawiać pomniki
tym, którzy chcieli likwidacji niepodległej Polski i dokonać rzezi grup
społecznych określanych przez Włodzimierza Lenina jako klasy wyzyskujące:
ziemian, inteligencji, bogatszych chłopów, przemysłowców, księży itd. oraz
przebudowy państwa i społeczeństwa zgodnie z założeniami ideologii
komunistycznej.
W 1944 r. komunizm m. in. z powodów uwarunkowań międzynarodowych,
niezależnie jak strasznie to zabrzmi, był wprowadzany w Polsce w sposób
łagodny. W 1920 r. byłoby bardziej krwawo.
Zasady działania CzeKa po zadekretowaniu w 1918 r. "czerwonego terroru" tak
tłumaczył wchodzący w skład ścisłego kierownictwa Nadzwyczajnej Komisji
Martin Łacis:
Nie trzeba szukać dowodów rzeczowych na to, że oskarżony występował czynnie
lub słowem przeciwko władzy sowieckiej.
Pierwsze pytania, jakie należy mu postawić: do jakiej klasy należy?
Jakie jest jego pochodzenie, wykształcenie, zawód? Te pytania powinny
przesądzić o losie oskarżonego. Po co ten cytat?
A to dlatego, że za bolszewikami, również tymi uczczonymi pomnikiem w
Ossowie szli czekiści.
Oczywiście zbrodnie popełniali nie tylko oni, również Armia Czerwona ma ich
wiele na koncie.
A co do Kunerta.
Zawsze łatwiej wysługiwać się władzom, stawiać pomniki bolszewikom w Polsce
ku zadowoleniu Moskwy i Pałacu Prezydenckiego niż zadbać o to, żeby godnie
upamiętnić ofiary rzezi zgotowanej Polakom przez Ukraińców na Wołyniu czy,
aby napis na Cmentarzu Orląt Lwowskich był taki, jak w okresie
międzywojennym.
Pomnik bolszewików w Ossowie to z pewnością oznaka nowych stosunków z Rosją.
Takich, gdzie przedstawiciele Polski są na kolanach przed Włodzimierzem
Putinem. Angela Merkel, nasza Katarzyna II, jak pisze (...) Stanisław
Michalkiewicz, życzy sobie dobrych stosunków Polski z Rosją.
Życzenie pani kanclerz premier Donald Tusk i prezydent Bronisław Komorowski
spełniają w podskokach.
A skoro oni potrafią tylko podlizywać się i czekać na polecenia więc jest
to, co widzimy.
Żeby chociaż Komorowski uciułał ze swojej niemałej pensji na ten pomnik, ale
gdzie tam!
Wszystko z naszych podatków.
Następnym etapem pojednania polsko-rosyjskiego będzie pewnie budowa pomnika
samego Feliksa Edmundowicza Dzierżyńskiego w Zakopanem, Radomiu i Krakowie,
gdzie przebywał szef CzeKa, albo Michaiła Tuchaczewskiego, dowodzącego Armią
Czerwoną pobitą w bitwie pod Warszawą.
Pomnik tegoż mógłby stanąć np. na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie.
Ale to wszystkiego jeszcze nie wyjaśnia.
Warto podrążyć jeszcze temat wybudowania pomnika bolszewikom walczącym z
Polską w 1920 r.
Chyba chodzi o to, że sporo ludzi, tych co tak naprawdę rządzą obecnie
Polską (zgadzam się ze Stanisławem Michalkiewiczem, że premier, prezydent,
ministrowie, itd., to tylko atrapy, a główny ośrodek decyzyjny znajduje się
poza konstytucyjnymi władzami) czuje wdzięczność do tych żołnierzy
bolszewickich, którzy już w 1920 r. chcieli wprowadzić w Polsce komunizm i
zapewnić ich przodkom dopchanie się do koryta.
Musieli komuniści na taki moment czekać aż do 1939 r. na Kresach, do 1944 r.
na terytoriach na wschód od Wisły i do 1945 r. w zachodniej Polsce.
Nie napisze oczywiście, że taki Ozjasz Szechter mógłby dwadzieścia lat
wcześniej oddychać swobodnie pełną piersią, zasiąść na stołku może nawet
komisarza, zamiast spiskować przeciwko Polsce w szeregach Komunistycznej
Partii Zachodniej Ukrainy i trząść czterema literami przed aresztowaniem, że
choćby mały Jacuś Kuroń mógłby od małego służyć w pionierach, mieć za wzór
Pawlika Morozowa i hołdy składać samemu Józefowi Stalinowi.
Tego oczywiście nie napisze.
Napiszę tylko, że podobno istnieją dynastie w partii komunistycznej, która
teraz nie nazywa się komunistyczna, w UB i Informacji Wojskowej, które teraz
nazywają się inaczej.
Dynastie te były zakładane za życia Stalina, gdy wreszcie po II wojnie
światowej wychowankowie Kominternu i "krajowcy" dopchali się do koryta.
Ich potomkowie i ideowi uczniowie do dziś służą jeśli nie w bezpieczeństwie
albo partii, to na odcinku mediów i biznesu.
I mają więcej do powiedzenia w państwie niż jakiś premier, prezydent czy
Sejm.
Z ich punktu widzenia pomnik należy się bolszewikom, bo przecież nie
Piłsudskiemu.
źródło http://www.propolonia.pl/blog-read.php?bid=125&pid=2804
|
|
| | Wątek: Faszystowskie przebieranki |
|---|
| Faszystowskie przebieranki [wiadomość #74192] |
ptk, 27 sierpnia 2010 11:41 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
(...) w artykule "Wiara dobra, niewiara dobra", pan prof. Leszek Kołakowski
napisał, że "w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku rozwinęło się w
Polsce poczucie zaufania i przyjaźni między Kościołem katolickim i polską
inteligencją".
Jest to oczywiście nieprawda, bo polska inteligencja ufała Kościołowi
katolickiemu i przyjaźniła się z nim już znacznie wcześniej.
Nieufność i wrogość do Kościoła demonstrował Bolesław Bierut, Jakub Berman,
Władysław Gomułka i Konstanty Rokossowski.
Natomiast w latach siedemdziesiątych do Kościoła katolickiego zaczęli się
umizgiwać dawni stalinowcy, naukowi czy literaccy politrukowie i ubecy,
powyrzucani z PZPR w następstwie mafijnej rozgrywki między "Chamami" i
"Żydami" w roku 1968.
Pan prof. Kołakowski, który w swoim czasie też był takim politrukiem na
odcinku naukowym, minął się zatem z prawdą podwójnie, podnosząc hurtem
zawiedzionych stalinowców i totalniaków do godności "polskiej inteligencji".
Spotkałem niedawno jednego z moich czytelników, który uczestniczył w
dyskusji zorganizowanej przez Stowarzyszenie "Otwarta Rzeczpospolita", a
poświęconej "językowi nienawiści".
To znaczy, taki był temat oficjalny, bo dyskusja tak naprawdę była ponoć
poświęcona poszukiwaniu sposobów, które mogłyby doprowadzić do objęcia pana
prof. Jerzego Roberta Nowaka i niżej podpisanego zakazem publikacji.
Jak mi, nie bez pewnego rozbawienia, relacjonował ów mój czytelnik,
przedstawiciele "Otwartej Rzeczypospolitej" z ubolewaniem stwierdzali, że na
gruncie prawnym niewiele można wskórać, więc trzeba jakoś inaczej.
Nie da się ukryć, że za Stalina było lepiej; jak Bierut wpadł na jakiś
pomysł, a filozofowie marksistowscy nadali mu postać nieubłaganego prawa
dziejowego, to każdy musiał świergolić jak z nut, jeśli nie chciał zgnić w
lochu lub na Sołówkach.
Ja oczywiście nie zamierzam ułatwiać "Otwartej Rzeczypospolitej" sytuacji,
zwłaszcza kiedy widzę, że ten odłam "polskiej inteligencji" bez terroru
długo wytrzymać nie może.
(...)coraz wyraźniej widać, że kiedy skompromitowały się czerwone sztandary
ze swastyką, kiedy skompromitowały się czerwone sztandary z sierpem i
młotem, faszyści chwycili za sztandary tolerancji i dzisiaj wywijają już
nimi w najlepsze, by pod hasłami tolerancji po staremu forsować cenzurę,
policję myśli i Ministerstwo Prawdy, czyli wszystkie swoje umiłowane
wynalazki.
Niektórzy ludzie dobrej woli dają się nawet na takie rzeczy nabierać.
Stanisław Michalkiewicz
źródło http://www.asme.pl/102432656128710.shtml
|
|
| | Wątek: jak nazwać tę ossowską inicjatywę...? |
|---|
| jak nazwać tę ossowską inicjatywę...? [wiadomość #74144] |
czw, 26 sierpnia 2010 09:39 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
Nikt nie zaprzeczy, że nie robi się wiele, by znaczenie, jakie miało dla
całej Europy powstrzymanie w 1920 roku niszczących wszystko jak szarańcza
krasnoarmiejców przez bohaterski zryw Polaków na linii Wisły było
podkreślane na każdej defiladzie w krajach Unii Europejskiej i opiewane w
podręcznikach historii.
Dzieciaki w szkołach w kilkunastu przynajmniej krajach tzw. "zachodu" nie
stają na baczność na sam dźwięk Marsza I Brygady lub Mazurka Dąbrowskiego.
Podobnie jak nie wiedzą o rotmistrzu Pileckim, mimo że celem ratowania
rodziców wielu z nich poszedł w paszczę hitlerowskiego lwa do Oświęcimia -
nie widzą też nigdzie pomnika księdza Ignacego Jana Skorupki!
Nie wiedzą może, że taki istniał i za nich też oddał życie. Czemu?!
A przecież gdyby nie Bitwa Warszawska - wesołe brygady kochających inaczej
zamiast paradować przy dźwiękach techno na golasa lub w kolorowych
skarpetkach po Berlinie i Brukseli - pracowałyby może po 20 godzin na dobę w
sowchozach i zamiast ulubionych big-mac`ów lub homarów w eleganckich
restauracjach żarłyby kradzioną ukradkiem z pola brukiew.
Rzecz jasna - czasy są inne, i wnuczkowie ówczesnych grabieżców zachwycają
zapominalskich "zachodnich" fanów kazaczokiem i sprawnym zarządzaniem ropą i
gazem, i słusznie.
Czasy się zmieniły, jesteśmy nastawieni na przyjaźń i pokój.
Mamy dość zimnych wojen i Imperium Zła.
Lecz nam, Polakom, doświadczonym rozbiorami, Jałtą, Poczdamem i zbrodniami
stalinowskiego aparatu terroru daleko do zachwytu akurat teraz i czymś co
nam się niejako na tacy podaje.My zbyt dobrze pamiętamy naszą Historię.
Pomników zburzono nam wiele, a nastawiano nam mnóstwo.
Nikogo jednak nie dziwiło, ze nie ma u nas i nie było ani pod Krakowem
pomnika Tatara z okresu Króla Sobieskiego ani pod Częstochową Szweda z
czasów "potopu" ani w Warszawie - któregoś z wodzów hitlerowskiej Rzeszy.
Nikt za poprzednich rządów nie wpadł jeszcze na pomysł by nadrobić
wieloletnie zaniedbania i uczcić wreszcie i może nawet przeprosić za
opóźnienie Dżingis Chana i Karola i Adolfa?
Dlaczego?
Przeciecz niektórzy z nich byli w kolejce do pomnika wcześniej.
Szacunek dla Ofiar mamy niejako we krwi.
Ofiar Polska poniosła wystarczająco dużo, by uszanować śmierć ludzką.
I czyjąś, i własną.
Cmentarze otaczamy szacunkiem i nikt nie ma nic przeciw, gdy na mogiłach
uroczystości odprawiają duchowni.
Jakiejkolwiek są wiary.
Tu nasza, jakże często nadużywana, tolerancja wyróżnia nas w Europie i
świecie!
Rozróżniamy jednak od dawna - kto był Ofiarą, a kto katem.
Lub okupantem.
Lub najeźdźcą!
Potrafimy być wspaniałomyślni, widzimy przyjaciół nawet w dawnych wrogach -
bo do prawdziwej, niezakłamanej przyjaźni tęsknimy silni umiejętnością
wybaczania.
Nie potrafimy jednak tego z przekonaniem uczynić bez usłyszenia słowa
"przepraszam" i żalu za grzechy.
I niech nikt tego od nas nie żąda!
Zwłaszcza w taki sposób!!!
Zgoda - to nie oznacza, że to ma być "zgoda na wszystko".
Jest różnica między tolerancją a słabością.
Jest różnica między wybaczeniem, puszczeniem w niepamięć, a zanikiem
pamięci.
Powinna być więc też widoczna różnica między Prawdą a kłamstwem, między
zgodą a wymuszaniem cichcem zgody, między Godnością a...
.... jak nazwać tę ossowską inicjatywę...?
Maciej Krzysztof Dąbrowski
źródło http://lubczasopismo.salon24.pl/aelita/post/219497,komu-bije-krzyz
|
|
| | Wątek: Irlandia przed Rwanda |
|---|
| Irlandia przed Rwanda [wiadomość #74114] |
śro, 25 sierpnia 2010 09:16 |
whitey 
Wiadomości: 133
Dołączył(a): września 2009 |
Senior Member |
|
|
http://www.guardian.co.uk/uk/2010/aug/24/claudy-bombings-cover-up-report
tyle ze troche pozniej ujawnione. ja rozumiem ze "kosciol to tylko
grzeszni ludzie" czy jak to tam szlo. smutne
|
|
| | Wątek: Prośba o pomoc!!! |
|---|
| Prośba o pomoc!!! [wiadomość #74049] |
wto, 24 sierpnia 2010 09:26 |
piąty gospodarz wmw
Wiadomości: 1
Dołączył(a): sierpnia 2010 |
Junior Member |
|
|
Syneloi prosi o pomoc uczciwe osoby!!!
Grzegorz Laskowski PESEL: 59120605437 prosi każą osobę o pomoc
przekazaną jemu bepośrednio ponieważ od dziecka był okradany przez
swoją rodzinę i zbrodniarzy pracujących w Administracji
Rzeczpospolitej Polskiej.
Jeśli chcesz jemu pomóc to doręcz osobiście Grzegorzowi to co chcesz
jemu podarować albo zapomnij o tej prośbie ponieważ nadejdzie czas gdy
będzie opublikowana lista zbrodniarzy wyłudzających od różnych osób
dobra materialne dla Grzegorza, których on nigdy nie otrzymał i tych
co kradli mienie państwowe pisząc w różnych dokumentach iż doręczyli
ją Grzegorzowi.
Grzegorz był wielokrotnie bezprawnie więziony w tym bez prawomocnych
wyroków ogłoszonych przy nim i doręczonych jemu oraz był poddawany
zbrodniczym eksperymentom.
Od 2006 roku pozostaje bez pracy i środków do życia w tym mieszkania;
zamieszkuje najczęściej pustostany i tym podobne miejsca często
zmieniając miejsca pobytu ponieważ zbrodniarze naysyłali na niego
prowokatorów oraz wyrośnięte dziewczynki mające mniej niż trzynaście
lat by zmusić go do pedofilii.
Grzegorz pilnie potrzebuje żywności i ubrania ponieważ w miejscach
gdzie zamieszkiwał do jedzenia dodawano jemu różne środki; jest ciężko
chory w tym na zwyrodnienie kręgosłupa i stawów.
Tekst ten napisał osobiście na kontrolowanym przez zbrodniarzy
komputerze zanjadującym się w pomieszczeniu, którego nazwę zmieniano
by ukryć popełnione w nim zbrodnie. Pomieszczenie to znajdowało się
przy ulicy Brackiej 18/62.
Napisał : Grzegorz Laskowski PESEL: 5912060543:
|
|
| | Wątek: W Poroninie, na jedlinie |
|---|
| W Poroninie, na jedlinie [wiadomość #74048] |
wto, 24 sierpnia 2010 08:38 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
(...) w koszmarnych czasach komuny wielką popularnością cieszył się
anonimowy wierszyk, którego pierwsza zwrotka brzmiała następująco:
"W Poroninie, na jedlinie wiszą gacie po Leninie. Kto chce w Polsce
awansować, musi gacie pocałować".
Ponieważ większość ludzi pożąda awansu, tęskni do kariery i marzy o sławie,
więc do leninowskich gaci tworzyły się ogromne kolejki.
Ale PRL wreszcie się zakończył i zdawało się, że kolejka się rozpierzchnie.
Zdawało się, że nowa sytuacja sprzyja pojawieniu się w twórczości
autentyzmu, który, jak sądzę, jest pierwszym warunkiem wartościowej sztuki,
bez względu na jej rodzaj.
Jednak publiczność oczekująca autentyzmu trochę się chyba zawiodła.
Zamiast dzieł tchnących autentyzmem, pojawiło się mnóstwo imitacji, które z
natury rzeczy autentyczne być nie mogą.
Imitacje te początkowo przyciągały tłumy pragnące jakiejś odmiany, ale kiedy
pierwsza fascynacja minęła, publiczność zorientowała się, że lepiej obcować
z oryginałami niż z imitacjami.
Pojawiły się opinie, że ten kryzys w kulturze spowodowany jest brakiem
odpowiedniego mecenatu.
Gdyby pojawił się możny mecenas, to zaraz wszystko by się poprawiło.
Jest to oczywiście możliwe, ale możliwe jest i to, że imitacja jest po
prostu łatwiejsza niż autentyzm.
Żeby być autentycznym, trzeba, po pierwsze, mieć jakieś przemyślenia własne.
Nie każdego na to stać nie tylko z przyczyn, że tak powiem, pierwotnych i
obiektywnych, ale i ze względu na głęboko zakorzeniony nawyk nasłuchiwania,
jakie też może być teraz tzw. zamówienie społeczne.
Niezależnie od tego, wstępnego warunku, pojawia się też warunek drugi. nie
wystarczy powiedzieć coś autentycznego.
Trzeba jeszcze, żeby takie autentyczne przesłanie było ważne, niebanalne i
przekazane w sposób poruszający ludzkie serca.
Spełnienie tego drugiego warunku jest już bardzo trudne i sprostać mu mogą
jedynie nieliczni.
No dobrze, ale co z tymi liczniejszymi, którzy wprawdzie nie potrafią być
autentyczni albo nie potrafią wysnuć z siebie przemyśleń głębokich, mogących
poruszyć innych ludzi?
Oni wprawdzie tego wszystkiego nie potrafią, ale po pierwsze, jest ich
więcej, a po drugie - też chcą robić kariery, zdobywać sławę i tak dalej?
Co oni mają ze sobą zrobić?
Jedni próbują sił w pornografii, szmirze i w takim rodzaju twórczości,
którzy Francuzi nazywali kiedyś pour epater les bourgeois, czyli żeby
zaszokować mieszczuchów.
Ale dzisiejszego mieszczucha niełatwo czymkolwiek zaszokować z dwóch
powodów.
Po pierwsze, mieszczuch nasz jest bardzo świeżej daty, w związku z tym sam
nie wie dokładnie, co powinno go szokować, a co nie.
Bywa, że artysta chce go zaszokować, a tymczasem on - ani rusz; z otwartą
paszczą podziwia, myśląc, że to wszystko naprawdę.
Po drugie, do szokowania potrzebne są jakieś tabu.
Tymczasem polujących na karierę amatorów szokowania jest tylu, że wszystkie
tabu zostały już obalone, więc czym tu jeszcze szokować?
W tej sytuacji jedyna szansa na sukces pojawia się tylko w odniesieniu do
religii, w postaci szyderstwa z religijnych symboli i wartości.
Religia w dzisiejszych czasach jest chyba ostatnim autentycznym przeżyciem
angażującym i umysł, i emocje, więc nic dziwnego, że goniący za rozgłosem,
poszukujący swoich "pięciu minut", uczepili się jej, niczym pijany płotu.
Naturalnie nie chodzi im o to, by w kwestiach religijnych powiedzieć coś
istotnego.
To jest zbyt trudne, natomiast szyderstwo nie wymaga ani żadnej wiedzy, ani
żadnego myślenia, ani nawet opanowania rzemiosła.
Wymaga jedynie tupetu.
A tego akurat nikomu nie brakuje zwłaszcza gdy goni za sławą, niechby i
Herostratesową.
Inni, bardziej ambitni, imitują autentyzm.
Oczywiście o żaden autentyzm im nie chodzi, tylko raczej o rozgłos wywołany
sprawnym realizowaniem tzw. społecznego zamówienia.
Tym właśnie tłumaczę pojawienie się ostatnimi czasy w literaturze, sztuce i
nawet rozrywce tzw. nurtu żydowskiego.
Filosemici polscy dziwują się czasami, jak to jest możliwe, by istniał
antysemityzm bez Żydów.
Zdziwienie to, chyba też niezbyt autentyczne, bierze się z założenia, że
Żydów w Polsce "nie ma".
Trudno powiedzieć, skąd u filosemitów taka dziwna skłonność do negowania
obecności Żydów w Polsce wbrew oczywistym faktom, ale niech im będzie.
przypuśćmy, że mają rację, ale w takim razie niemniej dziwna jest
narastająca fala nurtu żydowskiego.
Skoro Żydów "nie ma", to jaka jest właściwie przyczyna pojawienia się i
narastania tej fali?
"W Poroninie, na jedlinie wiszą gacie po Leninie. Kto chce w Polsce
awansować, musi gacie pocałować".
Leninem dzisiaj w Polsce mało kto się już przejmuje, bo za Lenina nie
dostanie się dziś nawet złamanego rubla, ale zasada najwyraźniej pozostała
niezmieniona. Widocznie tematyka żydowska pełni dzisiaj obowiązki Lenina.
Nic zatem dziwnego, że do poronińskiej jedliny znów ustawia się kolejka do
pocałowania gaci, tyle, że już nie leninowskich.
Autentyzmu, ma się rozumieć, tutaj równi
|
|
| | Wątek: W Poroninie, na jedlinie |
|---|
| W Poroninie, na jedlinie [wiadomość #74047] |
wto, 24 sierpnia 2010 08:38 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
(...) w koszmarnych czasach komuny wielką popularnością cieszył się
anonimowy wierszyk, którego pierwsza zwrotka brzmiała następująco:
"W Poroninie, na jedlinie wiszą gacie po Leninie. Kto chce w Polsce
awansować, musi gacie pocałować".
Ponieważ większość ludzi pożąda awansu, tęskni do kariery i marzy o sławie,
więc do leninowskich gaci tworzyły się ogromne kolejki.
Ale PRL wreszcie się zakończył i zdawało się, że kolejka się rozpierzchnie.
Zdawało się, że nowa sytuacja sprzyja pojawieniu się w twórczości
autentyzmu, który, jak sądzę, jest pierwszym warunkiem wartościowej sztuki,
bez względu na jej rodzaj.
Jednak publiczność oczekująca autentyzmu trochę się chyba zawiodła.
Zamiast dzieł tchnących autentyzmem, pojawiło się mnóstwo imitacji, które z
natury rzeczy autentyczne być nie mogą.
Imitacje te początkowo przyciągały tłumy pragnące jakiejś odmiany, ale kiedy
pierwsza fascynacja minęła, publiczność zorientowała się, że lepiej obcować
z oryginałami niż z imitacjami.
Pojawiły się opinie, że ten kryzys w kulturze spowodowany jest brakiem
odpowiedniego mecenatu.
Gdyby pojawił się możny mecenas, to zaraz wszystko by się poprawiło.
Jest to oczywiście możliwe, ale możliwe jest i to, że imitacja jest po
prostu łatwiejsza niż autentyzm.
Żeby być autentycznym, trzeba, po pierwsze, mieć jakieś przemyślenia własne.
Nie każdego na to stać nie tylko z przyczyn, że tak powiem, pierwotnych i
obiektywnych, ale i ze względu na głęboko zakorzeniony nawyk nasłuchiwania,
jakie też może być teraz tzw. zamówienie społeczne.
Niezależnie od tego, wstępnego warunku, pojawia się też warunek drugi. nie
wystarczy powiedzieć coś autentycznego.
Trzeba jeszcze, żeby takie autentyczne przesłanie było ważne, niebanalne i
przekazane w sposób poruszający ludzkie serca.
Spełnienie tego drugiego warunku jest już bardzo trudne i sprostać mu mogą
jedynie nieliczni.
No dobrze, ale co z tymi liczniejszymi, którzy wprawdzie nie potrafią być
autentyczni albo nie potrafią wysnuć z siebie przemyśleń głębokich, mogących
poruszyć innych ludzi?
Oni wprawdzie tego wszystkiego nie potrafią, ale po pierwsze, jest ich
więcej, a po drugie - też chcą robić kariery, zdobywać sławę i tak dalej?
Co oni mają ze sobą zrobić?
Jedni próbują sił w pornografii, szmirze i w takim rodzaju twórczości,
którzy Francuzi nazywali kiedyś pour epater les bourgeois, czyli żeby
zaszokować mieszczuchów.
Ale dzisiejszego mieszczucha niełatwo czymkolwiek zaszokować z dwóch
powodów.
Po pierwsze, mieszczuch nasz jest bardzo świeżej daty, w związku z tym sam
nie wie dokładnie, co powinno go szokować, a co nie.
Bywa, że artysta chce go zaszokować, a tymczasem on - ani rusz; z otwartą
paszczą podziwia, myśląc, że to wszystko naprawdę.
Po drugie, do szokowania potrzebne są jakieś tabu.
Tymczasem polujących na karierę amatorów szokowania jest tylu, że wszystkie
tabu zostały już obalone, więc czym tu jeszcze szokować?
W tej sytuacji jedyna szansa na sukces pojawia się tylko w odniesieniu do
religii, w postaci szyderstwa z religijnych symboli i wartości.
Religia w dzisiejszych czasach jest chyba ostatnim autentycznym przeżyciem
angażującym i umysł, i emocje, więc nic dziwnego, że goniący za rozgłosem,
poszukujący swoich "pięciu minut", uczepili się jej, niczym pijany płotu.
Naturalnie nie chodzi im o to, by w kwestiach religijnych powiedzieć coś
istotnego.
To jest zbyt trudne, natomiast szyderstwo nie wymaga ani żadnej wiedzy, ani
żadnego myślenia, ani nawet opanowania rzemiosła.
Wymaga jedynie tupetu.
A tego akurat nikomu nie brakuje zwłaszcza gdy goni za sławą, niechby i
Herostratesową.
Inni, bardziej ambitni, imitują autentyzm.
Oczywiście o żaden autentyzm im nie chodzi, tylko raczej o rozgłos wywołany
sprawnym realizowaniem tzw. społecznego zamówienia.
Tym właśnie tłumaczę pojawienie się ostatnimi czasy w literaturze, sztuce i
nawet rozrywce tzw. nurtu żydowskiego.
Filosemici polscy dziwują się czasami, jak to jest możliwe, by istniał
antysemityzm bez Żydów.
Zdziwienie to, chyba też niezbyt autentyczne, bierze się z założenia, że
Żydów w Polsce "nie ma".
Trudno powiedzieć, skąd u filosemitów taka dziwna skłonność do negowania
obecności Żydów w Polsce wbrew oczywistym faktom, ale niech im będzie.
przypuśćmy, że mają rację, ale w takim razie niemniej dziwna jest
narastająca fala nurtu żydowskiego.
Skoro Żydów "nie ma", to jaka jest właściwie przyczyna pojawienia się i
narastania tej fali?
"W Poroninie, na jedlinie wiszą gacie po Leninie. Kto chce w Polsce
awansować, musi gacie pocałować".
Leninem dzisiaj w Polsce mało kto się już przejmuje, bo za Lenina nie
dostanie się dziś nawet złamanego rubla, ale zasada najwyraźniej pozostała
niezmieniona. Widocznie tematyka żydowska pełni dzisiaj obowiązki Lenina.
Nic zatem dziwnego, że do poronińskiej jedliny znów ustawia się kolejka do
pocałowania gaci, tyle, że już nie leninowskich.
Autentyzmu, ma się rozumieć, tutaj równi
|
|
| | Wątek: bog-bokser |
|---|
| bog-bokser [wiadomość #74007] |
ndz, 22 sierpnia 2010 22:13 |
Mirek
Wiadomości: 303
Dołączył(a): grudnia 2008 |
Senior Member |
|
|
|
walczy wrecz z stadami szatanow haha
|
|
| | Wątek: Kto utrudnia dialog? |
|---|
| Kto utrudnia dialog? [wiadomość #73975] |
sob, 21 sierpnia 2010 14:54 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
Z ks. prof. Waldemarem Chrostowskim o stosunkach polsko-zydowskich rozmawia
Pawel Paliwoda
Pawel Paliwoda - Wielokrotnie wysuwal Ksiadz postulat wzajemnosci w
kontaktach polsko-zydowskich. Dlaczego trzeba go wciaz powtarzac?
ks. prof. Waldemar Chrostowski - Jest to wzajemnosc, która powinna znalezc
wyraz we wzajemnym zyczliwym poznawaniu sie partnerów i w szacunku dla
tozsamosci drugiej strony.
Musze powiedziec, ze pierwsze rozczarowanie w tej kwestii przezylem juz na
poczatku lat 90.
Mialo ono zwiazek z rozwijaniem sie i narastaniem sporu o klasztor sióstr
karmelitanek w Oswiecimiu.
W moim przekonaniu juz wtedy w kontaktach polsko-zydowskich brakowalo
wzajemnosci.
I dlatego mam watpliwosci, patrzac wstecz na minione 15 lat, czy w ogóle na
jakims etapie
zaistnial prawdziwy dialog.
Pawel Paliwoda - Czy to ta konstatacja spowodowala w lutym 1998 roku
rezygnacje Ksiedza ze wspólprzewodnictwa w Polskiej Radzie Chrzescijan i
Zydów?
ks. prof. Waldemar Chrostowski - Drogi z niektórymi osobami zaangazowanymi w
dialog polsko-zydowski rozeszly sie wówczas, gdy wyraznie powiedzialem, ze
udzial strony katolickiej w
Radzie nie moze sprowadzac sie do powtarzania i przedkladania katolikom
tego, co chce uslyszec strona zydowska.
To bylo nazwaniem po imieniu samej istoty problemu.
Napiecia w tym wzgledzie ujawnily sie w polowie lat 90., kiedy okazalo sie,
ze po przeniesieniu klasztoru karmelitanek pojawily sie kolejne zadania
strony zydowskiej, a wsród nich zadanie przeniesienia tzw. krzyza
papieskiego.
Pawel Paliwoda - Jakiego typu poglady czy postawy wytworzyly asymetrie w
dialogu?
ks. prof. Waldemar Chrostowski - Byla to i jest przede wszystkim
instrumentalizacja obustronnych kontaktów i praktyki dialogowania dla
forsowania wrazliwosci zydowskiej i zydowskiego punktu widzenia.
W niektórych przypadkach chodzilo o niezwykle praktyczne zadania, takie na
przyklad jak pomoc w dyplomatycznym uznaniu panstwa Izrael, popieranie
polityki zydowskiej prowadzonej w Izraelu wobec ludnosci palestynskiej i
chrzescijanskiej.
Chodzilo takze o zaangazowanie jak najwiekszej liczby chrzescijan w
popieranie zydowskiej wizji II wojny swiatowej, sprowadzajacej tamte
dramatyczne wydarzenia wylacznie do holocaustu, a wiec konsekwentnie do
wojny nie-Zydów przeciwko Zydom, a tym samym do silnej konfrontacji z
chrzescijanstwem. Wzajemne kontakty stawaly sie tez przedpolem dla
stawiania rozmaitych zadan materialnych i finansowych.
Obecnie ten wymiar coraz silniej dochodzi do glosu po stronie zydowskiej.
Pawel Paliwoda - Czy spolecznosc zydowska w Polsce i w swiecie jest na tyle
skonsolidowana i jednorodna, ze mozna ja okreslic jednym terminem "strona
zydowska"?
ks. prof. Waldemar Chrostowski - Wszystkie grupy, z którymi Kosciól,
katolicy badz Polacy nawiazuja dialog, w jakis sposób róznia sie miedzy
soba.
Ale istnieja fundamentalne zasady i cele, które przesadzaja o ich silnej
konsolidacji.
Ktokolwiek po stronie zydowskiej, szeroko pojetej, wylamie sie z tego
kanonu, jest natychmiast kontestowany i odsuwany od kontaktów z
chrzescijanami, a nawet ostracyzmowany.
Pierwszy skladnik wspomnianego kanonu to bardzo silne ideologizowanie
holocaustu.
Jest to dzis glówne spoiwo tozsamosci zydowskiej.
Druga kwestia to wyjecie spod krytyki poczynan panstwa Izrael.
I wreszcie sprawa antysemityzmu, która dobitnie ukazuje, ze w dialogu
polsko-zydowskim chodzi o cos innego niz podmiotowe podejscie do partnera.
Dla strony zydowskiej glównym celem dialogu jest szukanie wsród chrzescijan
sojuszników do zwalczania antysemityzmu.
Temu instrumentalnemu podejsciu towarzyszy arbitralnosc w okreslaniu, czym
jest antysemityzm.
Pawel Paliwoda - Jak strona zydowska definiuje antysemityzm?
ks. prof. Waldemar Chrostowski - Wydawac by sie moglo, ze antysemitami sa
ci, którzy Zydów nie lubia i stosuja srodki oraz metody, w których przejawia
sie wrogosc wobec tej spolecznosci.
Od kilku lat stalo sie jednak jasne, ze antysemitami sa takze ci, których
nie lubia Zydzi.
To odwrócenie perspektywy powoduje, ze slowo "antysemita", podobnie jak
"Zyd", zaczyna funkcjonowac jako etykieta, jako przezwisko lub obelga.
Podobnie jak mozna byc Zydem z nominacji, mozna takze stac sie antysemita z
nominacji.
Wystarczy jedno haslo, jedna taka etykieta, aby natychmiast podniesc
powszechny alert: "uwaga, antysemita!".
Oczywiscie takie stawianie sprawy, po jednej badz po drugiej stronie,
utrudnia zblizenie czy jakikolwiek sensowny dialog.
Pawel Paliwoda - Czy pojecie antysemityzmu utracilo swoje moralne konotacje?
ks. prof. Waldemar Chrostowski - W moim przekonaniu to haslo zostalo tak
dalece upolitycznione i naduzyte, ze dzisiaj bardzo rzadko niesie ze soba
skojarzenia czy przeslanie moralne.
Czesciej jawi sie jako element tzw. politycznej poprawnosci.
Prosze posluchac tych wystepujacych w srodkach masowego przekazu osób, które
jednym
tchem deklamu
|
|
| | Wątek: Żydzi Stalina |
|---|
| Żydzi Stalina [wiadomość #73926] |
czw, 19 sierpnia 2010 09:18 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
Nie wolno nam zapomnieć, ze jednymi z największych morderców we
współczesnych czasach byli Żydzi.
(...)Lenin, Stalin i ich następcy nie potrafiliby dopuścić się swych czynów
bez szerokiej współpracy zdyscyplinowanych "urzędników terroru," okrutnych
śledczych, donosicieli, katów, oprawców, sędziów i renegatów.
Wielu naiwnych członków postępowej lewicy Zachodu omamionych było przez
reżym sowiecki i wystawiało jego okropnościom certyfikat koszerności.
Rzeczy te znane są w mniejszym lub większym stopniu, chociaż archiwa Związku
Sowieckiego nie zostały jeszcze w pełni udostępnione publicznie.
Tylko kto o tym wie?
W samej Rosji niewielu ludzi pociągniętych zostało do odpowiedzialności za
ich zbrodnie w służbie NKVD i KGB.
Publiczna dyskusja w Rosji kompletnie ignoruje dziś kwestie: "Jak cos
takiego mogło się zdarzyć u nas?"
W przeciwieństwie do narodów Europy Wschodniej, Rosjanie nie rozliczyli się
ze swą stalinowską przeszłością.
A my, Żydzi?
Izraelski uczeń kończy high schools nie usłyszawszy nigdy nazwiska
"Gienricha Jagody,"największego żydowskiego mordercy w dwudziestym wieku,
zastępcy dowódcy GPU, oraz założyciela i dowódcy NKVD.
Jagoda gorliwie wprowadzał w życie rozkazy Stalina w sprawie kolektywizacji
i jest odpowiedzialny za śmierć co najmniej 10 milionów osób.
Jego żydowscy zastępcy ustanowili i zarządzali system Gułag.
Po wypadnięciu z łask Stalina, Jagoda został zdegradowany, stracony i
zastąpiony w 1936 w roli najwyższego oprawcy przez "Krwawego Karła" -
Jeżowa.
Jezow nie był Żydem, ale był obdarzony [w oryginale blessed - błogosławiony]
aktywna, żydowską żoną.
W swej książce "Stalin: Court of the Red Star," żydowski historyk Sebag
Montefiore pisze, ze w najczarniejszym okresie terroru, kiedy komunistyczna
mordercza maszyna pracowała z pełną mocą, Stalin otoczony był przez piękne,
młode żydowskie kobiety.
Do najbliższych i najwierniejszych współpracowników Stalina należał członek
Komitetu Centralnego i Biura Politycznego Lazar Kaganowicz.
Montefiore charakteryzuje go jako "pierwszego stalinistę" i dodaje, że
głodzeni na śmierć na Ukrainie (bezprecedensowa z wyjątkiem nazistowskich
okrucieństw i maoistowskiego terroru w Chinach tragedia w dziejach
ludzkości) nie wzruszali go.
Wielu Żydów oddało swe dusze diabłu rewolucji komunistycznej i maja swe ręce
splamione krwią na wieki.
Wymienię jeszcze jednego: Leonida Reichmana - szefa specjalnego departamentu
NKVD i głównego śledczego organizacji, będącego szczególnie okrutnym
sadysta.
W 1934, według opublikowanych statystyk 38,5% osób zajmujących najwyższe
stanowisko w sowieckim aparacie bezpieczeństwa było pochodzenia żydowskiego.
Oni też - oczywiście - byli stopniowo eliminowani w kolejnych czystkach.
W fascynującym, wygłoszonym podczas odbytej w tym tygodniu konwencji w Tel
Aviv University, dr Halfin określił fale sowieckiego terroru jako "karnawale
masowych morderstw," "fantazje czystek" i "mesjanizm zła."
Okazuje się, że również Żydzi kiedy staja się owładnięci mesjanistyczną
ideologią, mogą stać się wielkimi mordercami pośród największych znanych we
współczesnej historii.
Żydzi aktywni w oficjalnym aparacie komunistycznego terroru (w Związku
Sowieckim i za granicą) a którzy czasem kierowali nim, nie robili tego
oczywiście jako
Żydzi, ale raczej jako stalinisci, komunisci i "ludzie radzieccy."
Dlatego łatwo nam ignorować ich pochodzenie i "udawać osłupienie."
Co mamy z nimi zrobić?
Mój pogląd jest inny.
Uważam za nie do przyjęcia by ktoś uważany był za członka narodu żydowskiego
gdy robi wielkie rzeczy, jednak nie uważny za część naszego narodu jeśli
robi przerażająco nikczemne rzeczy.
Nawet jeśli będziemy zaprzeczać temu, to nie zdołamy uciec od żydowskości
"naszych oprawców," którzy służyli Czerwonemu Terrorowi z wiernością i
oddaniem. W końcu inni zawsze będą przypominać nam o ich pochodzeniu.
Sever Plocker
źródło http://prawica.net/node/5657
http://www.ynetnews.com/Ext/Comp/ArticleLayout/CdaArticlePrintPreview/1,2506,L-3342999,00.html
|
|
| | Wątek: Operacja "Przeniesienie" |
|---|
| Operacja "Przeniesienie" [wiadomość #73911] |
śro, 18 sierpnia 2010 08:58 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
Opowieść o walce z pewną samowolą budowlaną.
A miało być tak pięknie...
Wyprane z pamięci eliciarstwo miało pod przewodem salonowszczyzny powtarzać
mantrę o winie Lecha Kaczyńskiego w smoleńskiej katastrofie, odczuwać
fizyczną odrazę na widok - cóż za nieszczęście - wciąż żyjącego jego brata i
rechotać z wysilonych konceptów Wojewódzkiego, tudzież innego Palikota.
Tymczasem, sprawa uległa niespodziewanym komplikacjom...
A wszystko przez ciąg wydarzeń, który pozwoliłem sobie określić łącznym
mianem Operacji "Przeniesienie".
I. Etap pierwszy.
Plan był prosty.
1) Urobić organizacje harcerskie i Kościół co do przeniesienia smoleńskiego
Krzyża "w bardziej godne miejsce".
Niesie wprawdzie to niewygodny podtekst, jakoby teren Pałacu Prezydenckiego
nie był dostatecznie "godnym" miejscem dla Krzyża, ale trudno.
Przyjaciele z prywatnych stacji dopomogą, by nikt nie zwrócił uwagi na ów
drobny dysonans.
2) Operację "Przeniesienie" należy wykonać w dzień powszedni, w godzinach
pracy, tak by możliwie niewielu oszołomów zdzierało gardła i wymachiwało
krucyfiksami podczas uroczystości.
Nieliczną garstkę obecnych strażników krzyża łatwo będzie przedstawić jako
oszalałych z nienawiści awanturników i sterowanych politycznie mąciwodów (co
też zrobiono, wedle wypracowanego jeszcze za Urbana a praktykowanego po dziś
dzień wzorca).
3) Wykorzystać propagandowo do maksimum głosy przyjaznych nam
przedstawicieli kleru, w celu upowszechnienia wśród szerokich mas wrażenia,
że samozwańczy tzw. "obrońcy krzyża" oscylują na pograniczu sekciarstwa i
schizmy.
Coś poszło jednak nie tak.
To, co wydarzyło się 3 sierpnia pokazało, że twórców planu po raz kolejny
totalnie zaskoczyła siła społecznej mobilizacji.
Znów nie docenili potrzeby pamięci, przed którą tak przemożny strach odczuwa
nadwiślańskie parnasiarstwo i postępujący wedle jego wytycznych bezwolni
eliciarze.
Sądzili zapewne, że ów żar, który po dziesiątym kwietnia wybuchł im z taką
mocą prosto w opuchłe od samozadowolenia mordy, wygasł.
Że pamięć wyblakła, uniesienia zaś rozeszły się po kościach.
A tu - nie.
Nie przyszła bronić smoleńskiego krzyża garstka moherowych staruszek z
parasolkami, jak zapewne się spodziewano.
Pod Pałacem był cały przekrój społeczny - świadomi swych praw obywatele,
którzy doskonale widzieli, że ktoś próbuje zrobić ich w konia, zadeptać
pamięć i że nie jest to PiS, czy Jarosław Kaczyński.
Krzyża nie przeniesiono.
II. Etap drugi.
Przez chwilę w szeregach "Polski jasnej" zapanowała dezorientacja.
Poskrobano się jednak w mądre głowy i postanowiono kontynuować operację
"Przeniesienie" nieoficjalnymi, na poły improwizowanymi metodami,
obliczonymi na zniechęcenie garstki stróżujących.
Rozpoczął się conocny festiwal "spontanicznego" nękania obrońców
smoleńskiego krzyża przez wielkomiejskich wychowanków antypedagogiki
tolerancjonizmu.
Wszystko przy bierności Policji Państwowej i absencji Straży Miejskiej, a
współanimowane przez gangstera Zbigniewa S., pseudonim "Niemiec".
Punktem kulminacyjnym była nocna demonstracja zorganizowana przez niejakiego
Dominika Tarasa, przy owacyjnej wrzawie tolerancjonistycznych mediodajni i
cichej aprobacie władz miasta, którym na tę okoliczność przestały
przeszkadzać militarystyczne fotki.
Wiadomo - militarysta prawicowy być zły, militarysta lewicowy być
przepełnionym troską o neutralność światopoglądową obywatelem, który dawać
wyraz swym poglądom we właściwy dla swego pokolenia sposób.
Było głośno, hucznie i ze wsparciem autorytetów ("parnasiarzy").
Nic z tego, fundamentalni "katole" trwali w swym zapiekłym, nienawistnym
uporze, miast wynieść się do kruchty.
Szerzej pisałem o tym w notce "Egzamin". http://pod-grzybem.salon24.pl/
III. Etap trzeci (akcja "Tablica").
Cóż począć - trzeba było uruchomić etap trzeci.
Rozpoczął się od pozornego ustępstwa i "aktu dobrej woli", jakim było
upamiętnienie w pół - konspiracyjnej formie setek tysięcy ludzi, którzy
gromadzili się w dniach żałoby na Krakowskim Przedmieściu.
Zwróćmy uwagę - podobnie jak w etapie pierwszym, odbyło się to w dzień
powszedni i w godzinach pracy.
Różnica jest taka, że tym razem akcję zachowano w głębokim sekrecie.
To interpretacja przy maksimum dobrej woli (i naiwności).
Interpretacja realna ponurej hecy z przedpołudnia 12.08.2010 jest taka, że
Platformę i prezydenta Komorowskiego osobiście, nie mówiąc już o
eliciarsko - parnasiarskich "władcach opinii", wciąż trawi dojmujący strach.
Są na tyle owładnięci psychozą możliwego "kultu Lecha Kaczyńskiego" i
pamięci o nie rokującej szans na rzetelne wyjaśnienie smoleńskiej
katastrofie, że gotowi są na wszystko, by ten dręczący ich koszmar zadeptać
wszelkimi sposobami.
Pomnik na dziedzińcu jednego z najważniejszych miejsc w Polsce promieniujący
pamięcią o niewyjaśnionej tragedii, to bomba pod tyłkami rządzących, która
może wybuchnąć w najmniej spodziewanym momencie.
I oni doskonale o tym wiedzą. Martwy Lech Kaczyński (
|
|
| | Wątek: Cztery przekleństwa |
|---|
| Cztery przekleństwa [wiadomość #73894] |
wto, 17 sierpnia 2010 11:08 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
Patrzę na potężne oddziały policji, potrójny kordon barierek z metalu
oddzielający krzyż od modlących się ludzi.
Widzę wielkie siły polityczne, media, a nawet dostojników Kościoła, których
ten krzyż jakoś uwiera.
Jeżeli Bóg ma tu jakiś plan, na pewno jest on mocno niebanalny.
Dopatrywanie się w walce, która toczy się wokół krzyża, wyłącznie racji
politycznych, jest tak samo trafne jak rozpatrywanie walki Dawida z Goliatem
pod kątem zdolności militarnych.
Oczywiście, znawcy wojny zaczęli dostrzegać wartość bojową fortelu Dawida,
który znalazł słaby punkt najlepszego żołnierza armii filistyńskiej.
Jednak istotą opowieści o Dawidzie i Goliacie jest zupełnie coś innego:
nawet ktoś tak źle uzbrojony i tak mizerny jak żydowski pasterz-poeta mógł
pokonać zakutego w metal olbrzyma dzięki pomocy Siły Wyższej.
Patrzę na potężne oddziały policji, potrójny kordon barierek z metalu
oddzielający krzyż od modlących się ludzi.
Widzę wielkie siły polityczne, media, a nawet dostojników Kościoła, których
ten krzyż jakoś uwiera.
Słucham z rosnącym zdumieniem komentatorów przekonujących, że krzyż stoi tam
dzięki garstce zdeterminowanych obrońców.
Nie wiem, czy krzyż pozostanie na swoim miejscu, czy go stamtąd zabiorą, ale
wszystko, co się wydarzyło, wymyka się racjonalnej ocenie.
Jeżeli Bóg ma tu jakiś plan, na pewno jest on mocno niebanalny.
Niezależnie jednak od tego, co dzieje się z samym krzyżem, należy głośno
przypominać zło, jakie ujawniło się w ostatnich tygodniach.
Dzieje się to z przyzwoleniem świata polityki i mediów.
Cztery przekleństwa, które były źródłem najbardziej krwawych totalitaryzmów,
zobaczyłem na własne oczy w ich przerażającej postaci.
Pogarda dla religii i wszelkich znaków wiary.
Czegoś takiego nie widziałem nigdzie, nawet w filmach o prześladowaniu
chrześcijan.
Człowiekopodobne bydło wyjące najobrzydliwsze przekleństwa pod adresem
modlących się.
Wyszydzanie krzyża, ale także wszelkich innych oznak religii.
Publiczne obnażanie się, oddawanie moczu, poniżanie i bicie spokojnie
stojących ludzi.
Wszystko to dzieje się za aprobatą władz.
Włosy jeżą się na głowie, że są w Polsce dostojnicy Kościoła, którym usta
nie zamykają się od potępienia modlących się, a nie znaleźli jednego słowa
obrony dla wyszydzanych znaków wiary.
Pogarda dla zmarłych.
Pod adresem tych, co zginęli w Smoleńsku, przez całą noc lecą wyzwiska.
Wielokrotnie deptano i niszczono zdjęcia ofiar i palące się przy nich
znicze.
Sposób odsłonięcia "pamiątkowej" tablicy przy Pałacu Prezydenckim świadczy o
całkowitym braku szacunku dla tych, co odeszli, jak i ich rodzin.
Dokładnie tak w PRL "czczono" ofiary systemu.
Pogarda dla wieku.
Media koncentrują się na pokazywaniu ludzi starszych.
To wywołuje agresję przechodniów.
Fakt, że ktoś jest w podeszłym wieku, daje dodatkowy powód do drwin albo
nawet fizycznej i słownej agresji.
Pogarda dla chorych.
Wśród setek osób, które codziennie przychodzą pod krzyż, ze szczególnym
zacięciem pokazywani są ludzie chorzy albo zaburzeni.
Modlący się, mimo że są świadomi tego, co wyrabiają z tym media, nie
odpędzili ich.
Wiedzą, że zaprzeczyliby w ten sposób istocie swojej walki.
Tymczasem telewizje i fotoreporterzy pastwią się nad kilkoma chorymi,
pokazując ich w kółko albo wręcz przedstawiając jako typowych reprezentantów
walki o krzyż.
Te cztery przekleństwa towarzyszyły zarówno komunizmowi, jak i szczególnie
hitleryzmowi.
Pojawiały się zawsze tam, gdzie ludzie byli zdolni niszczyć tradycyjną
tkankę społeczną.
Utrata wrażliwości na takie zachowanie zaczynała procesy degradacji
społecznej niemal niemożliwe do odwrócenia.
Krzyż, aresztowany przez władze, stał się niemym świadkiem wojny dwóch
cywilizacji.
Tomasz Sakiewicz
źródło http://niezalezna.pl/article/show/id/37842
|
|
| | Wątek: To oddech Lenina rodzi takie postawy |
|---|
| To oddech Lenina rodzi takie postawy [wiadomość #73870] |
pon, 16 sierpnia 2010 08:59 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
Sławoj Leszek Głódź generał dywizji, biskup polowy Wojska Polskiego
(1991-2004), biskup ordynariusz warszawsko-praski (2004-2008), arcybiskup
metropolita gdański (od 2008)
Fragment Homilii Arcybiskupa Metropolity Gdańskiego Sławoja Leszka Głódzia
wygłoszonej podczas Mszy Świętej 15 sierpnia 2010 r. w Bazylice Mariackiej w
Gdańsku godz. 12.00
(...)Dziękujemy za to wasze świadectwo wiary, za to wspólnotowe jej
wyznawanie, którego nam dziś trzeba - także w wymiarze publicznym,
narodowym.
Za Prawo do religii w wymiarze publicznym: za okupacji zakaz pielgrzymek, za
komuny - zakaz procesji Bożego Ciała.
A dziś podnoszą się głosy, że to sztandary europejskie: bez Boga, bez
krzyża, bez Kościoła w życiu publicznym.
Nie straszyć upiorami przeszłości.
Ledwo wyszliśmy z getta katolicyzmu.
Przez 50 lat zamknięci za PRL.
Dość tej neurozy antyreligijnej.
Lewica nie musi być ateistyczna, antyreligijna.
To oddech Lenina rodzi takie postawy.
W kwietniowe dni narodowego bólu - smoleńskiej tragedii - przed pałacem
prezydenckim stanął krzyż.
To tu dziesiątki tysięcy obywateli Ojczyzny w modlitewnym skupieniu, w ciszy
przenikniętej bólem serc oddało cześć tragicznie zmarłemu Prezydentowi
Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Lechowi Kaczyńskiemu i jego Małżonce, i
pozostałym ofiarom tamtego tragicznego lotu.
Lotu w służbie Ojczyzny, lotu w służbie pamięci o ofiarach katyńskiej
kainowej zbrodni.
To obok tego krzyża prowadziła droga do pałacu prezydenckiego, gdzie stały
trumny Pary Prezydenckiej, Ministrów i urzędników Kancelarii.
Nieopodal dalej w gmachu "Wspólnoty Polskiej" trumna Marszałka Macieja
Płażyńskiego.
Drewniany krzyż, przyniesiony przez harcerzy.
Świadek tamtego wielkiego poruszenia polskich serc.
Ci, którzy ten znak tam postawili, mieli pewność, że tamta tragedia, że
tamten ból, że tamten czas ściśniętych serc winien zostać upamiętniony,
utulony - dla nas i dla tych, co przyjdą.
Patrzymy z bólem na zamęt wokół krzyża z Krakowskiego Przedmieścia!
Na zamęt wokół pragnienia pomnika.
Pytamy o jego źródło, o ich motywy.
Komu zależy na inicjowaniu, a potem pogłębianiu nerwicujących podziałów?
Dlaczego tak wiele pogardy?
Trwa niepokój, czy tamta tragedia zostanie należycie uszanowana i uczczona.
Niepokój, czy prawda o tamtym dniu zostanie należycie wyjaśniona!
Niepokój, czy to wielkie duchowe przeżycie, nie zostanie pomniejszone,
zmarnotrawione, przytłumione, spłaszczone doraźnym interesem i polityczną
grą.
To była narodowa tragedia.
Dlatego naród oczekuje narodowego pomnika, godnego pomnika w godnym miejscu
w stolicy.
Pragnienie narodu trzeba odczytywać, nie kluczyć, nie zwlekać.
Trzeba przyłożyć ucho do duszy narodu i wsłuchiwać się, jak bije jego serce.
A to serce jest dotknięte arytmią nieufności, oskarżeń, podziału i pogardy
dla części jego obywateli.
To nie jest lekarstwo na ład społeczny i pokój w sercach.
Maryjo Królowo Pokoju, weź w opiekę Naród cały, Naród cały i wszystkich jego
obywateli! Matko Boża Zielna włóż do ręki naszym włodarzom gałązkę oliwną.
Tylko z gałązką oliwną, na wzór Matki Bożej Zwycięskiej, można służyć i
trzeba służyć narodowi.
Niech i to nasze polskie doświadczenie ostatnich tygodni, niespodziewane i
zaskakujące, stanowi dla nas swoistą przestrogę.
Niech nas zbliży jeszcze bardziej do Krzyża.
"Niech przypomina nam o miłości Boga do człowieka, która w krzyżu znalazła
swój najgłębszy wyraz" (Jan Paweł II).
Usłyszeliśmy w czwartek oświadczenie Prezydium Episkopatu Polski, apel do
tych, którzy dzierżą ster nawy państwowej, o znalezienie dróg wyjścia,
zapowiedź o przeniesieniu krzyża do kościoła św. Anny w trosce o jego cześć,
o jego godność, o jego świętość - narażoną na prześmiewcze ataki, na
bluźnierstwa, dzieło tzw. "obrońców tolerancji".
Apel o pomnik ofiar smoleńskiej tragedii, godny ich ofiary, ich służby dla
Najjaśniejszej Rzeczypospolitej.
Tych wielkich powinności wobec tamtych ofiar nie da się zbyć arogancją,
odseparowaniem się od odczuć tysięcy, kordonem służb porządkowych i
barierek, pospiesznie wykonaną tablicą, odsłonięciem bez tych, którzy
powinni w nim uczestniczyć: Rodzin Ofiar, uczestników narodowego czuwania.
Nie da się zbyć oschłością serc, nie da się zbyć przekreśleniem lekcji
krzyża.
źródło
http://www.diecezja.gda.pl/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=605
|
|
| | Wątek: Re: Oto, dlaczego szef PiS wrócił do tragedii smoleńskiej |
|---|
| Re: Oto, dlaczego szef PiS wrócił do tragedii smoleńskiej [wiadomość #73843] |
sob, 14 sierpnia 2010 23:45 |
no kto
Wiadomości: 97
Dołączył(a): maja 2010 |
Member |
|
|
Mam w głębokim poważaniu strategię PO i PISu i resztę małych wyjadaczy
korytka, których zabiegi mają taki wpływ na historię w tej symulacji
świata jak zwarcie w blockhausie spowodowane przez Albercika i Maxa.
Ogólnie mam wrażenie, że ten nieudany sejm składa się ze słabych,
gnuśnych, tchórzliwych polityków - takich, którzy podpisywali traktat
Lizboński, którzy głosowali za oddaniem śledztwa zabójstwa prezydenta
RP dla Rosji, którzy dzisiaj pozwalają na rozbrojenie Polski i
likwidację armii, itd... Śledzenie poczynań tych pokrak moralnych jest
nużące. Nie tylko polityków.
Po dzisiejszej "dyplomatycznej" postawie tzw. prymasa Polski, widzę że
przyczynę braku instynktu samozachowawczego kościoła.
Apel do Tarasa "militarysty < 17J": te! młody! zrób jakąś terapię
szokową prymasowi! Np. jakiś pedalski happening pod oknem prymasa
Polski.
Ten cwaniak tak się rozpolitykował i tak zdystansował dyplomatycznie,
że chyba całkiem stracił rozeznanie na czym polega krzewienie wartości
chrześcijańskich.
Ten masoński aktor tzw. prymas Polski reprezentuje dla mnie od dzisiaj
fasadowy kościół ciot, a nie księży walczących o etykę chrześcijańską.
To naprawdę niedługo się skończy, ale i tak nie lubię prowizorki.... Te
ludziki bez kręgosłupa jak dla mnie to materiał na przemiał.
|
|
| | Wątek: katolik i zycie |
|---|
| katolik i zycie [wiadomość #73794] |
czw, 12 sierpnia 2010 21:19 |
Mirek
Wiadomości: 303
Dołączył(a): grudnia 2008 |
Senior Member |
|
|
|
Katolik mysli ze zycie to przewlekla choroba o zlych rokowaniach hehe
|
|
| | Wątek: Konflikt o krzyże w Miętnem |
|---|
| Konflikt o krzyże w Miętnem [wiadomość #73790] |
czw, 12 sierpnia 2010 09:11 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
Konflikt o krzyże w Miętnem - w 20 rocznicę wydarzeń
http://www.ipn.gov.pl/portal/pl/203/1597/Konflikt_o_krzyze_w_Mietnem_8211_w_20_rocznice_wydarzen.html
Miętne k. Garwolina: uroczystości jubileuszowe 25. rocznicy obrony Krzyży
http://ekai.pl/diecezje/siedlecka/x19666/mietne-k-garwolina-uroczystosci-jubileuszowe-rocznicy-obrony-krzyzy/
Film ARD Miętne - strajk szkolny w obronie usuniętych krzyży
http://www.youtube.com/watch?v=Lr1fHowAWnI
|
|
| | Wątek: Nielegalne kwiaty, Zakazany Krzyż |
|---|
| Nielegalne kwiaty, Zakazany Krzyż [wiadomość #73756] |
wto, 10 sierpnia 2010 12:38 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
|
http://www.youtube.com/watch?v=9ayBc4OeCfA
|
|
| | Wątek: ¤ Dzień |
|---|
| ¤ Dzień [wiadomość #73738] |
pon, 09 sierpnia 2010 05:26 |
OBVES
Wiadomości: 51
Dołączył(a): kwietnia 2008 |
Member |
|
|
--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/
|
|
| | Wątek: Pan(JHWH). |
|---|
| Pan(JHWH). [wiadomość #73713] |
ndz, 08 sierpnia 2010 02:29 |
misz01
Wiadomości: 11
Dołączył(a): kwietnia 2008 |
Junior Member |
|
|
|
Chwała Panu!
|
|
| | Wątek: Re: xx |
|---|
| Re: xx [wiadomość #73712] |
ndz, 08 sierpnia 2010 02:21 |
misz01
Wiadomości: 11
Dołączył(a): kwietnia 2008 |
Junior Member |
|
|
|
Chwała Panu.
|
|
| | Wątek: ... |
|---|
| ... [wiadomość #73679] |
sob, 07 sierpnia 2010 11:57 |
Piotrek Zawodny
Wiadomości: 439
Dołączył(a): stycznia 2010 |
Senior Member |
|
|
Przechadzał się co niedzielę do kościoła, cierpiał, nie wiedział, co
robić, ilekroć się z nią rozstawał, widział, że to było bez sensu, że
ona nie spełnia, że ciemno, paląco, boleśnie, wymiotnie, jałowo...
Chadzał do kościoła, niedziele były słoneczne. Chodził też na zajęcia i
dojeżdżał codziennie do pracy.
Patrząc na księdza lub księży, myślał, że czują oni to, co i on czuje.
Wielki majestat istnienia, niewysłowioną radość istnienia, oraz radość
wynikającą z poczucia konieczności, z poczucia ciągłej podległości
Czemuś większemu, niezrozumiałemu i nieznanemu. Być może ludzie
odczuwający tę potęgę i wspaniałość Istnienia powinni być duchownymi?
W tym czasie, w wolnych chwilach, dojeżdżając albo wracając z pracy,
idąc lub wracając z kościoła, jeszcze więcej myślał i czytał na temat
tego, w jaki sposób Bóg działa w świecie. Co pochodzi od Niego, a co nie
pochodzi. Doprowadzając swoją myśl do ostatecznych konsekwencji doszedł
do przekonania, że Bóg działa we wszystkim; że wszystko, co się dzieje,
dzieje się z jego udziałem i za jego wolą. Za oczywiste przyjął
założenie, że Bóg jest sprawcą wszechświata, oraz że ma absolutną
wiedzę. Jego Obecność we wszechświecie polega na tym, że, powodując
wielki wybuch, zapoczątkował wszelkie wydarzenia. Każde następne
zdarzenie, choćby nastąpiło bardzo późno od wielkiego wybuchu, jest jego
skutkiem, i jest ściśle od niego uzależnione. Każde, nawet najbardziej
błahe wydarzenie życia człowieka jest właśnie takie a nie inne, ponieważ
miliardy lat wstecz właśnie w ten sposób, a nie inaczej, wyzwolona
została energia, oraz dlatego, ponieważ w ten właśnie, a nie inny
sposób, materia oddziaływuje na materię, i wszystko, co jest, tak
właśnie na siebie oddziaływuje. Bóg wprawił to wszystko w ruch bo
któżby inny? Od Niego to tylko zależało i On to uczynił. On jest
Sprawcą. I dalej: On ma absolutną wiedzę, jest wszechwiedzący, zatem
wprawiając w ruch wszechświat wie, jakie będą jego losy. Przewracając
jeden element domina, wiedział (i wciąż wie) co będzie z ostatnim
elementem. Dlatego wszystko, co się dzieje, jest przejawem Jego woli, i
więcej jest Jego działaniem.
W ten sposób Bóg jest obecny w świecie świat jest bowiem
przedłużeniem, jakby odbiciem Jego istoty. Jest On obecny we wszystkim,
w najbardziej błahym, jak i w szczególnie ważnym zależnie od
przyjętego kryterium wydarzeniu. Rzeczywistość jest święta.
Najmniejszy ruch, najmniejsza rzecz, wszystko w tym On jest obecny, On
to czyni, On tego chce... A zatem rzeczywistość jest rzeczywistością
Boga, On jest w niej przez cały czas obecny, jest bliżej niej, niż można
sobie wyobrazić. Jest immanentny. Skoro wszystko, co się wydarza, jest
Jego działaniem jest to więc także Jego słowo, Jego przekaz, Jego
wiadomość. Przez rzeczywistość, w której Bóg jest obecny, zwraca się On
do człowieka.
Myśląc w ten sposób, traciły już u niego na wartości takie wątpliwości i
problemy, jak to, czy Ewangelie w pełni wiernie przedstawiają to, co
naprawdę się wydarzyło w życiu Jezusa. Czy rzeczywiście Jezus uciszał
burzę albo czy naprawdę wskrzeszał nieżywych ludzi. W tym świetle nie
było już tak istotne i nie wymagało precyzyjnego oraz naznaczonego
absolutną pewnością rozstrzygnięcia (takie rozstrzygnięcie zresztą
okazywało się niemożliwe) czy Jezus rzeczywiście wszystkiego nauczał
tak, jak podane jest w Ewangelii, czy istotnie to są jego słowa albo
nawet czy na pewno był Bogiem. Wszystko okazuje się być Bogiem a więc
i Jezus Nim jest.
Nieważne już, czy Jezus tak powiedział, czy nie; ważne, że ta kultura,
że to otaczające, że te treści były podstawione mu pod oczy.
A także: nieodpartość prawdziwości mistycznych objawień, zwłaszcza
objawień Faustyny. Albowiem dlaczego miałaby ona kłamać? Przecież jej
związek z Ostateczną Rzeczywistością sprawdzał się, gdyż jej duch
przenosił się, gdyż potrafiła przewidywać przyszłość, gdyż...
Nieodpartość tego, że właśnie ten wizerunek Boga, wizerunek
przedstawiany w tym nurcie chrześcijaństwa nurcie katolickim jest
prawdziwy, a zatem to, czego Bóg tutaj żąda od swych sług a zwłaszcza
to, iż żąda od nich celibatu jest prawdziwe.
Nieodpartym dla niego argumentem, że Bóg, że jego wizerunek
chrześcijański to prawda i że w ogóle Bóg to prawda było to, że
to...istniało. Fakt, iż w jego życiu przyszło to do niego, a wszystko,
co jest w życiu, jest bezpośrednio objawianiem się Boga...
Porzucił takie poszukiwanie argumentów, jak badanie autentyczności
Ewangelii, wnikanie w tę całą materię, badanie, czy proroctwa biblijne
się spełniły, i tak dalej... Zrozumiał, że nie jest w stanie tego
ocenić, tak samo, jak mawiał pewien duński filozof: iż to równie dobrze
może być oszustwem. Zrozumiał, że musi to brać takim, jak to do niego
przychodzi, i że bardziej jest to...symbol. Że może nawet to wszystko
nie dokładnie tak, nieco inaczej, nie w ten sposób (bo przecież był
|
|
| | Wątek: krótsza wersja |
|---|
| krótsza wersja [wiadomość #73676] |
sob, 07 sierpnia 2010 11:39 |
Piotrek Zawodny
Wiadomości: 439
Dołączył(a): stycznia 2010 |
Senior Member |
|
|
Stał z tyłu, nieopodal konfesjonału i bocznych drzwi wejściowych. Przed
nim tłum, który na przemian powstawał i siadał w ławkach (za wyjątkiem
tych, którzy nie mieli miejsc siedzących i stali nieprzerwanie).
Atmosfera mszy: dwaj kapłani, starszy i młodszy, pięknie ubrani w
zielone pozłocone szaty, nabożnym i wzniosłym tonem zwracają się do Pana
wszechświata. Ciężka atmosfera nowoczesnej katolickiej świątyni,
przesiąknięta świadomością pory późnowiosennej (wprawdzie tu, we
wnętrzu, panował chłód, lecz i tak niewystarczający). Pogłos, który
unosi dźwięk wstających z ławek ludzi, w przekolorowionej i
przebóstwionej przestrzeni. Jasnożółte ławki, kolorowi ludzie w gęstym
sosie ciężkiej powagi, groźnej i czyhającej nad wszystkimi religijności.
Powolne, szacowne ruchy tych ludzi, chrząknięcia, kaszlnięcia,
charakterystyczne, niesione echem skrzypnięcia mikrofonu
przytwierdzonego do mównicy, białość, żółtość i złotość, uniżoność i
płynność w spokojnych gestach i krokach kapłanów, ich w szczególny
sposób złożone dłonie w trakcie siedzącego spoczynku, podczas czytania
pisma przez lektora.
Wierni: śmiertelnie poważni, skupieni, ze złożonymi w okolicy krocza
dłońmi, i utkwionym w podłodze lub ołtarzu wzrokiem. I niewidzialna
chmura cichej, wzniosłej, dudniącej w akustycznym wnętrzu powagi, powagi
niekwestionowanej, niepodważalnej, bezwzględnej, w tej chwili jedynej.
W tej sytuacji pozostawał sam Duch, nic poza wzniosłością wieczystego,
milczącego Ducha istnienia. Kolorowość, zieloność, złocistość poważna,
zetknięta ze świętym Absolutem ukazywała się oczom i była jedyną
rzeczywistością. Niczego poza nią w tamtej chwili nie było. Owa
religijna, płynna, jaśniejąca różnorodność kształtów i kolorów i
dźwięków przejawiała się w postaci obszernego, wysokiego wnętrza,
wzbitego na wyżyny sufitu, z którego zwisał żyrandol o znacznych
rozmiarach i znacznej liczbie żarówek; w postaci rozległych ścian z
rozwieszonymi na nich obrazami drogi krzyżowej i powierzchniami okien
pokrytych witrażami.
Stawało się to coraz bardziej duszne, coraz bardziej duszące
wewnętrznie, zaduszające Absolutem wdzierającym się z każdego zakątka
dostępnej przestrzeni i nie pozostawiającym miejsca na cokolwiek innego
poza nabożnym, najwyższym tonem świętego, zdumiewającego, żądającego
najwyższego uwielbienia, Istnienia.
Widok kapłanów. Narzucał się oczom szczególnie. Patrzyło się na nich.
Stało się w taki sposób, że w tamtym kierunku się patrzyło. Kapłani
uwielbiali Istnienie, adorowali Istnienie, lgnęli doń całą swoją duszą,
całą wdzięcznością, oni czynili to właśnie, co należało czynić, albowiem
w tej sytuacji, w sytuacji przebóstwienia, przeniknięcia przez Święte
Niewyjaśnione otóż w tych okolicznościach tylko to należało czynić i
nic innego; to było jedyną możliwą i jedynie adekwatną odpowiedzią. To
słowo Boga, słowo Boga do mnie przemknęło mu samorzutnie poprzez
świadomość. Tymczasem nadal patrzy i słucha kapłanów, kierują oni z
pełną wiarą określone, również pełne wiary, formuły, do Pana
wszechświata. To, co przemknęło przed sekundami przez ducha, nie
umknęło. Wzmacniane jest przez świat wypełniający świadomość: świat
wiernych, jaśniejącej w niedzielny poranek świątyni, a nade wszystko
świat wyróżniających się, wybijających się, postawionych w centrum
uwagi, zielonozłotych, adorujących kapłanów... A przed chwilą była myśl,
że najbardziej szczęściodajną rzeczą jest czynienie tego, co oni czynią.
A zatem: bycie takim, jak oni ?... To kolejna taka myśl w łańcuchu, ale
tym razem...w świątyni...w nabożnej atmosferze...w atmosferze
absolutu...wzmocniła się!... W atmosferze absolutu wzmocniła
się...absolutnie!... Owładnęła. Lęk, nagły napływ ohydnego,
monstrualnego lęku, albowiem to niesie określone konsekwencje: całkowitą
utratę dotychczasowego... Nieodparcie bierze w posiadanie... Wdarło
się, nieodparcie wdarło się... Szamotanina...Stracić wszystko trzeba?...
Nie...Nie chcę...Nie! Nie chcę!!! Kleszcze... Tymczasem msza toczyła się
zwyczajnie, ludzie wymawiali określone formuły, przeplatane co pewien
czas głosem zielonozłocistego kapłana, który często w charakterystyczny
sposób, ku górze, rozkładał ręce, po czym to nieco się zmieniało na
przykład kapłan udawał się po kielich z białą szmatką a w międzyczasie
ludzie podchwytywali pieśń zaintonowaną przez organistę. To się toczyło
normalnie i spokojnie. W tym samym czasie w świecie Andrzeja tak nie
było. Tamta myśl, owo przypuszczenie czy interpretacja, co należy
czynić, a następnie interpretacja owej interpretacji: to głos Boga
przemawiającego bezpośrednio do mnie stały się jedyną rzeczywistością.
Potworny lęk przed tym, iż jest nadzwyczaj prawdopodobne, jeśli nie
pewne, że to właśnie jest tak, jak myśli, utrwalał tym silniej sam
przedmiot strachu. Ten zaś głos Boga wzywający do stanu kapłańskiego
im silniej i dłużej dominował, tym bardziej stawał się rzeczywi
|
|
| | Wątek: krótsza wersja |
|---|
| krótsza wersja [wiadomość #73675] |
sob, 07 sierpnia 2010 11:31 |
Piotrek Zawodny
Wiadomości: 439
Dołączył(a): stycznia 2010 |
Senior Member |
|
|
Stał z tyłu, nieopodal konfesjonału i bocznych drzwi wejściowych. Przed
nim tłum, który na przemian powstawał i siadał w ławkach (za wyjątkiem
tych, którzy nie mieli miejsc siedzących i stali nieprzerwanie).
Atmosfera mszy: dwaj kapłani, starszy i młodszy, pięknie ubrani w
zielone pozłocone szaty, nabożnym i wzniosłym tonem zwracają się do Pana
wszechświata. Ciężka atmosfera nowoczesnej katolickiej świątyni,
przesiąknięta świadomością pory późnowiosennej (wprawdzie tu, we
wnętrzu, panował chłód, lecz i tak niewystarczający). Pogłos, który
unosi dźwięk wstających z ławek ludzi, w przekolorowionej i
przebóstwionej przestrzeni. Jasnożółte ławki, kolorowi ludzie w gęstym
sosie ciężkiej powagi, groźnej i czyhającej nad wszystkimi religijności.
Powolne, szacowne ruchy tych ludzi, chrząknięcia, kaszlnięcia,
charakterystyczne, niesione echem skrzypnięcia mikrofonu
przytwierdzonego do mównicy, białość, żółtość i złotość, uniżoność i
płynność w spokojnych gestach i krokach kapłanów, ich w szczególny
sposób złożone dłonie w trakcie siedzącego spoczynku, podczas czytania
pisma przez lektora.
Wierni: śmiertelnie poważni, skupieni, ze złożonymi w okolicy krocza
dłońmi, i utkwionym w podłodze lub ołtarzu wzrokiem. I niewidzialna
chmura cichej, wzniosłej, dudniącej w akustycznym wnętrzu powagi, powagi
niekwestionowanej, niepodważalnej, bezwzględnej, w tej chwili jedynej.
W tej sytuacji pozostawał sam Duch, nic poza wzniosłością wieczystego,
milczącego Ducha istnienia. Kolorowość, zieloność, złocistość poważna,
zetknięta ze świętym Absolutem ukazywała się oczom i była jedyną
rzeczywistością. Niczego poza nią w tamtej chwili nie było. Owa
religijna, płynna, jaśniejąca różnorodność kształtów i kolorów i
dźwięków przejawiała się w postaci obszernego, wysokiego wnętrza,
wzbitego na wyżyny sufitu, z którego zwisał żyrandol o znacznych
rozmiarach i znacznej liczbie żarówek; w postaci rozległych ścian z
rozwieszonymi na nich obrazami drogi krzyżowej i powierzchniami okien
pokrytych witrażami.
Stawało się to coraz bardziej duszne, coraz bardziej duszące
wewnętrznie, zaduszające Absolutem wdzierającym się z każdego zakątka
dostępnej przestrzeni i nie pozostawiającym miejsca na cokolwiek innego
poza nabożnym, najwyższym tonem świętego, zdumiewającego, żądającego
najwyższego uwielbienia, Istnienia.
Widok kapłanów. Narzucał się oczom szczególnie. Patrzyło się na nich.
Stało się w taki sposób, że w tamtym kierunku się patrzyło. Kapłani
uwielbiali Istnienie, adorowali Istnienie, lgnęli doń całą swoją duszą,
całą wdzięcznością, oni czynili to właśnie, co należało czynić, albowiem
w tej sytuacji, w sytuacji przebóstwienia, przeniknięcia przez Święte
Niewyjaśnione otóż w tych okolicznościach tylko to należało czynić i
nic innego; to było jedyną możliwą i jedynie adekwatną odpowiedzią. To
słowo Boga, słowo Boga do mnie przemknęło mu samorzutnie poprzez
świadomość. Tymczasem nadal patrzy i słucha kapłanów, kierują oni z
pełną wiarą określone, również pełne wiary, formuły, do Pana
wszechświata. To, co przemknęło przed sekundami przez ducha, nie
umknęło. Wzmacniane jest przez świat wypełniający świadomość: świat
wiernych, jaśniejącej w niedzielny poranek świątyni, a nade wszystko
świat wyróżniających się, wybijających się, postawionych w centrum
uwagi, zielonozłotych, adorujących kapłanów... A przed chwilą była myśl,
że najbardziej szczęściodajną rzeczą jest czynienie tego, co oni czynią.
A zatem: bycie takim, jak oni ?... To kolejna taka myśl w łańcuchu, ale
tym razem...w świątyni...w nabożnej atmosferze...w atmosferze
absolutu...wzmocniła się!... W atmosferze absolutu wzmocniła
się...absolutnie!... Owładnęła. Lęk, nagły napływ ohydnego,
monstrualnego lęku, albowiem to niesie określone konsekwencje: całkowitą
utratę dotychczasowego... Nieodparcie bierze w posiadanie... Wdarło
się, nieodparcie wdarło się... Szamotanina...Stracić wszystko trzeba?...
Nie...Nie chcę...Nie! Nie chcę!!! Kleszcze... Tymczasem msza toczyła się
zwyczajnie, ludzie wymawiali określone formuły, przeplatane co pewien
czas głosem zielonozłocistego kapłana, który często w charakterystyczny
sposób, ku górze, rozkładał ręce, po czym to nieco się zmieniało na
przykład kapłan udawał się po kielich z białą szmatką a w międzyczasie
ludzie podchwytywali pieśń zaintonowaną przez organistę. To się toczyło
normalnie i spokojnie. W tym samym czasie w świecie Andrzeja tak nie
było. Tamta myśl, owo przypuszczenie czy interpretacja, co należy
czynić, a następnie interpretacja owej interpretacji: to głos Boga
przemawiającego bezpośrednio do mnie stały się jedyną rzeczywistością.
Potworny lęk przed tym, iż jest nadzwyczaj prawdopodobne, jeśli nie
pewne, że to właśnie jest tak, jak myśli, utrwalał tym silniej sam
przedmiot strachu. Ten zaś głos Boga wzywający do stanu kapłańskiego
im silniej i dłużej dominował, tym bardziej stawał się rzeczywi
|
|
| | Wątek: krótsza wersja |
|---|
| krótsza wersja [wiadomość #73672] |
sob, 07 sierpnia 2010 11:26 |
Piotrek Zawodny
Wiadomości: 439
Dołączył(a): stycznia 2010 |
Senior Member |
|
|
Stał z tyłu, nieopodal konfesjonału i bocznych drzwi wejściowych. Przed
nim tłum, który na przemian powstawał i siadał w ławkach (za wyjątkiem
tych, którzy nie mieli miejsc siedzących i stali nieprzerwanie).
Atmosfera mszy: dwaj kapłani, starszy i młodszy, pięknie ubrani w
zielone pozłocone szaty, nabożnym i wzniosłym tonem zwracają się do Pana
wszechświata. Ciężka atmosfera nowoczesnej katolickiej świątyni,
przesiąknięta świadomością pory późnowiosennej (wprawdzie tu, we
wnętrzu, panował chłód, lecz i tak niewystarczający). Pogłos, który
unosi dźwięk wstających z ławek ludzi, w przekolorowionej i
przebóstwionej przestrzeni. Jasnożółte ławki, kolorowi ludzie w gęstym
sosie ciężkiej powagi, groźnej i czyhającej nad wszystkimi religijności.
Powolne, szacowne ruchy tych ludzi, chrząknięcia, kaszlnięcia,
charakterystyczne, niesione echem skrzypnięcia mikrofonu
przytwierdzonego do mównicy, białość, żółtość i złotość, uniżoność i
płynność w spokojnych gestach i krokach kapłanów, ich w szczególny
sposób złożone dłonie w trakcie siedzącego spoczynku, podczas czytania
pisma przez lektora.
Wierni: śmiertelnie poważni, skupieni, ze złożonymi w okolicy krocza
dłońmi, i utkwionym w podłodze lub ołtarzu wzrokiem. I niewidzialna
chmura cichej, wzniosłej, dudniącej w akustycznym wnętrzu powagi, powagi
niekwestionowanej, niepodważalnej, bezwzględnej, w tej chwili jedynej.
W tej sytuacji pozostawał sam Duch, nic poza wzniosłością wieczystego,
milczącego Ducha istnienia. Kolorowość, zieloność, złocistość poważna,
zetknięta ze świętym Absolutem ukazywała się oczom i była jedyną
rzeczywistością. Niczego poza nią w tamtej chwili nie było. Owa
religijna, płynna, jaśniejąca różnorodność kształtów i kolorów i
dźwięków przejawiała się w postaci obszernego, wysokiego wnętrza,
wzbitego na wyżyny sufitu, z którego zwisał żyrandol o znacznych
rozmiarach i znacznej liczbie żarówek; w postaci rozległych ścian z
rozwieszonymi na nich obrazami drogi krzyżowej i powierzchniami okien
pokrytych witrażami.
Stawało się to coraz bardziej duszne, coraz bardziej duszące
wewnętrznie, zaduszające Absolutem wdzierającym się z każdego zakątka
dostępnej przestrzeni i nie pozostawiającym miejsca na cokolwiek innego
poza nabożnym, najwyższym tonem świętego, zdumiewającego, żądającego
najwyższego uwielbienia, Istnienia.
Widok kapłanów. Narzucał się oczom szczególnie. Patrzyło się na nich.
Stało się w taki sposób, że w tamtym kierunku się patrzyło. Kapłani
uwielbiali Istnienie, adorowali Istnienie, lgnęli doń całą swoją duszą,
całą wdzięcznością, oni czynili to właśnie, co należało czynić, albowiem
w tej sytuacji, w sytuacji przebóstwienia, przeniknięcia przez Święte
Niewyjaśnione otóż w tych okolicznościach tylko to należało czynić i
nic innego; to było jedyną możliwą i jedynie adekwatną odpowiedzią. To
słowo Boga, słowo Boga do mnie przemknęło mu samorzutnie poprzez
świadomość. Tymczasem nadal patrzy i słucha kapłanów, kierują oni z
pełną wiarą określone, również pełne wiary, formuły, do Pana
wszechświata. To, co przemknęło przed sekundami przez ducha, nie
umknęło. Wzmacniane jest przez świat wypełniający świadomość: świat
wiernych, jaśniejącej w niedzielny poranek świątyni, a nade wszystko
świat wyróżniających się, wybijających się, postawionych w centrum
uwagi, zielonozłotych, adorujących kapłanów... A przed chwilą była myśl,
że najbardziej szczęściodajną rzeczą jest czynienie tego, co oni czynią.
A zatem: bycie takim, jak oni ?... To kolejna taka myśl w łańcuchu, ale
tym razem...w świątyni...w nabożnej atmosferze...w atmosferze
absolutu...wzmocniła się!... W atmosferze absolutu wzmocniła
się...absolutnie!... Owładnęła. Lęk, nagły napływ ohydnego,
monstrualnego lęku, albowiem to niesie określone konsekwencje: całkowitą
utratę dotychczasowego... Nieodparcie bierze w posiadanie... Wdarło
się, nieodparcie wdarło się... Szamotanina...Stracić wszystko trzeba?...
Nie...Nie chcę...Nie! Nie chcę!!! Kleszcze... Tymczasem msza toczyła się
zwyczajnie, ludzie wymawiali określone formuły, przeplatane co pewien
czas głosem zielonozłocistego kapłana, który często w charakterystyczny
sposób, ku górze, rozkładał ręce, po czym to nieco się zmieniało na
przykład kapłan udawał się po kielich z białą szmatką a w międzyczasie
ludzie podchwytywali pieśń zaintonowaną przez organistę. To się toczyło
normalnie i spokojnie. W tym samym czasie w świecie Andrzeja tak nie
było. Tamta myśl, owo przypuszczenie czy interpretacja, co należy
czynić, a następnie interpretacja owej interpretacji: to głos Boga
przemawiającego bezpośrednio do mnie stały się jedyną rzeczywistością.
Potworny lęk przed tym, iż jest nadzwyczaj prawdopodobne, jeśli nie
pewne, że to właśnie jest tak, jak myśli, utrwalał tym silniej sam
przedmiot strachu. Ten zaś głos Boga wzywający do stanu kapłańskiego
im silniej i dłużej dominował, tym bardziej stawał się rzeczy
|
|
| | Wątek: ... |
|---|
| ... [wiadomość #73668] |
sob, 07 sierpnia 2010 10:45 |
Piotrek Zawodny
Wiadomości: 439
Dołączył(a): stycznia 2010 |
Senior Member |
|
|
Przechadzał się co niedzielę do kościoła, cierpiał, nie wiedział, co
robić, ilekroć się z nią rozstawał, widział, że to było bez sensu, że
ona nie spełnia, że ciemno, paląco, boleśnie, wymiotnie, jałowo...
Chadzał do kościoła, niedziele były słoneczne. Chodził też na zajęcia i
dojeżdżał codziennie do pracy.
Patrząc na księdza lub księży, myślał, że czują oni to, co i on czuje.
Wielki majestat istnienia, niewysłowioną radość istnienia, oraz radość
wynikającą z poczucia konieczności, z poczucia ciągłej podległości
Czemuś większemu, niezrozumiałemu i nieznanemu. Być może ludzie
odczuwający tę potęgę i wspaniałość Istnienia powinni być duchownymi?
W tym czasie, w wolnych chwilach, dojeżdżając albo wracając z pracy,
idąc lub wracając z kościoła, jeszcze więcej myślał i czytał na temat
tego, w jaki sposób Bóg działa w świecie. Co pochodzi od Niego, a co nie
pochodzi. Doprowadzając swoją myśl do ostatecznych konsekwencji doszedł
do przekonania, że Bóg działa we wszystkim; że wszystko, co się dzieje,
dzieje się z jego udziałem i za jego wolą. Za oczywiste przyjął
założenie, że Bóg jest sprawcą wszechświata, oraz że ma absolutną
wiedzę. Jego Obecność we wszechświecie polega na tym, że, powodując
wielki wybuch, zapoczątkował wszelkie wydarzenia. Każde następne
zdarzenie, choćby nastąpiło bardzo późno od wielkiego wybuchu, jest jego
skutkiem, i jest ściśle od niego uzależnione. Każde, nawet najbardziej
błahe wydarzenie życia człowieka jest właśnie takie a nie inne, ponieważ
miliardy lat wstecz właśnie w ten sposób, a nie inaczej, wyzwolona
została energia, oraz dlatego, ponieważ w ten właśnie, a nie inny
sposób, materia oddziaływuje na materię, i wszystko, co jest, tak
właśnie na siebie oddziaływuje. Bóg wprawił to wszystko w ruch bo
któżby inny? Od Niego to tylko zależało i On to uczynił. On jest
Sprawcą. I dalej: On ma absolutną wiedzę, jest wszechwiedzący, zatem
wprawiając w ruch wszechświat wie, jakie będą jego losy. Przewracając
jeden element domina, wiedział (i wciąż wie) co będzie z ostatnim
elementem. Dlatego wszystko, co się dzieje, jest przejawem Jego woli, i
więcej jest Jego działaniem.
W ten sposób Bóg jest obecny w świecie świat jest bowiem
przedłużeniem, jakby odbiciem Jego istoty. Jest On obecny we wszystkim,
w najbardziej błahym, jak i w szczególnie ważnym zależnie od
przyjętego kryterium wydarzeniu. Rzeczywistość jest święta.
Najmniejszy ruch, najmniejsza rzecz, wszystko w tym On jest obecny, On
to czyni, On tego chce... A zatem rzeczywistość jest rzeczywistością
Boga, On jest w niej przez cały czas obecny, jest bliżej niej, niż można
sobie wyobrazić. Jest immanentny. Skoro wszystko, co się wydarza, jest
Jego działaniem jest to więc także Jego słowo, Jego przekaz, Jego
wiadomość. Przez rzeczywistość, w której Bóg jest obecny, zwraca się On
do człowieka.
Myśląc w ten sposób, traciły już u niego na wartości takie wątpliwości i
problemy, jak to, czy Ewangelie w pełni wiernie przedstawiają to, co
naprawdę się wydarzyło w życiu Jezusa. Czy rzeczywiście Jezus uciszał
burzę albo czy naprawdę wskrzeszał nieżywych ludzi. W tym świetle nie
było już tak istotne i nie wymagało precyzyjnego oraz naznaczonego
absolutną pewnością rozstrzygnięcia (takie rozstrzygnięcie zresztą
okazywało się niemożliwe) czy Jezus rzeczywiście wszystkiego nauczał
tak, jak podane jest w Ewangelii, czy istotnie to są jego słowa albo
nawet czy na pewno był Bogiem. Wszystko okazuje się być Bogiem a więc
i Jezus Nim jest.
Nieważne już, czy Jezus tak powiedział, czy nie; ważne, że ta kultura,
że to otaczające, że te treści były podstawione mu pod oczy.
A także: nieodpartość prawdziwości mistycznych objawień, zwłaszcza
objawień Faustyny. Albowiem dlaczego miałaby ona kłamać? Przecież jej
związek z Ostateczną Rzeczywistością sprawdzał się, gdyż jej duch
przenosił się, gdyż potrafiła przewidywać przyszłość, gdyż...
Nieodpartość tego, że właśnie ten wizerunek Boga, wizerunek
przedstawiany w tym nurcie chrześcijaństwa nurcie katolickim jest
prawdziwy, a zatem to, czego Bóg tutaj żąda od swych sług a zwłaszcza
to, iż żąda od nich celibatu jest prawdziwe.
Nieodpartym dla niego argumentem, że Bóg, że jego wizerunek
chrześcijański to prawda i że w ogóle Bóg to prawda było to, że
to...istniało. Fakt, iż w jego życiu przyszło to do niego, a wszystko,
co jest w życiu, jest bezpośrednio objawianiem się Boga...
Porzucił takie poszukiwanie argumentów, jak badanie autentyczności
Ewangelii, wnikanie w tę całą materię, badanie, czy proroctwa biblijne
się spełniły, i tak dalej... Zrozumiał, że nie jest w stanie tego
ocenić, tak samo, jak mawiał pewien duński filozof: iż to równie dobrze
może być oszustwem. Zrozumiał, że musi to brać takim, jak to do niego
przychodzi, i że bardziej jest to...symbol. Że może nawet to wszystko
nie dokładnie tak, nieco inaczej, nie w ten sposób (bo przecież były
sprzeczn
|
|
| | Wątek: piotrek |
|---|
| piotrek [wiadomość #73666] |
sob, 07 sierpnia 2010 10:39 |
Piotrek Zawodny
Wiadomości: 439
Dołączył(a): stycznia 2010 |
Senior Member |
|
|
Przechadzał się co niedzielę do kościoła, cierpiał, nie wiedział, co
robić, ilekroć się z nią rozstawał, widział, że to było bez sensu, że
ona nie spełnia, że ciemno, paląco, boleśnie, wymiotnie, jałowo...
Chadzał do kościoła, niedziele były słoneczne. Chodził też na zajęcia i
dojeżdżał codziennie do pracy.
Patrząc na księdza lub księży, myślał, że czują oni to, co i on czuje.
Wielki majestat istnienia, niewysłowioną radość istnienia, oraz radość
wynikającą z poczucia konieczności, z poczucia ciągłej podległości
Czemuś większemu, niezrozumiałemu i nieznanemu. Być może ludzie
odczuwający tę potęgę i wspaniałość Istnienia powinni być duchownymi?
W tym czasie, w wolnych chwilach, dojeżdżając albo wracając z pracy,
idąc lub wracając z kościoła, jeszcze więcej myślał i czytał na temat
tego, w jaki sposób Bóg działa w świecie. Co pochodzi od Niego, a co nie
pochodzi. Doprowadzając swoją myśl do ostatecznych konsekwencji doszedł
do przekonania, że Bóg działa we wszystkim; że wszystko, co się dzieje,
dzieje się z jego udziałem i za jego wolą. Za oczywiste przyjął
założenie, że Bóg jest sprawcą wszechświata, oraz że ma absolutną
wiedzę. Jego Obecność we wszechświecie polega na tym, że, powodując
wielki wybuch, zapoczątkował wszelkie wydarzenia. Każde następne
zdarzenie, choćby nastąpiło bardzo późno od wielkiego wybuchu, jest jego
skutkiem, i jest ściśle od niego uzależnione. Każde, nawet najbardziej
błahe wydarzenie życia człowieka jest właśnie takie a nie inne, ponieważ
miliardy lat wstecz właśnie w ten sposób, a nie inaczej, wyzwolona
została energia, oraz dlatego, ponieważ w ten właśnie, a nie inny
sposób, materia oddziaływuje na materię, i wszystko, co jest, tak
właśnie na siebie oddziaływuje. Bóg wprawił to wszystko w ruch bo
któżby inny? Od Niego to tylko zależało i On to uczynił. On jest
Sprawcą. I dalej: On ma absolutną wiedzę, jest wszechwiedzący, zatem
wprawiając w ruch wszechświat wie, jakie będą jego losy. Przewracając
jeden element domina, wiedział (i wciąż wie) co będzie z ostatnim
elementem. Dlatego wszystko, co się dzieje, jest przejawem Jego woli, i
więcej jest Jego działaniem.
W ten sposób Bóg jest obecny w świecie świat jest bowiem
przedłużeniem, jakby odbiciem Jego istoty. Jest On obecny we wszystkim,
w najbardziej błahym, jak i w szczególnie ważnym zależnie od
przyjętego kryterium wydarzeniu. Rzeczywistość jest święta.
Najmniejszy ruch, najmniejsza rzecz, wszystko w tym On jest obecny, On
to czyni, On tego chce... A zatem rzeczywistość jest rzeczywistością
Boga, On jest w niej przez cały czas obecny, jest bliżej niej, niż można
sobie wyobrazić. Jest immanentny. Skoro wszystko, co się wydarza, jest
Jego działaniem jest to więc także Jego słowo, Jego przekaz, Jego
wiadomość. Przez rzeczywistość, w której Bóg jest obecny, zwraca się On
do człowieka.
Myśląc w ten sposób, traciły już u niego na wartości takie wątpliwości i
problemy, jak to, czy Ewangelie w pełni wiernie przedstawiają to, co
naprawdę się wydarzyło w życiu Jezusa. Czy rzeczywiście Jezus uciszał
burzę albo czy naprawdę wskrzeszał nieżywych ludzi. W tym świetle nie
było już tak istotne i nie wymagało precyzyjnego oraz naznaczonego
absolutną pewnością rozstrzygnięcia (takie rozstrzygnięcie zresztą
okazywało się niemożliwe) czy Jezus rzeczywiście wszystkiego nauczał
tak, jak podane jest w Ewangelii, czy istotnie to są jego słowa albo
nawet czy na pewno był Bogiem. Wszystko okazuje się być Bogiem a więc
i Jezus Nim jest.
Nieważne już, czy Jezus tak powiedział, czy nie; ważne, że ta kultura,
że to otaczające, że te treści były podstawione mu pod oczy.
A także: nieodpartość prawdziwości mistycznych objawień, zwłaszcza
objawień Faustyny. Albowiem dlaczego miałaby ona kłamać? Przecież jej
związek z Ostateczną Rzeczywistością sprawdzał się, gdyż jej duch
przenosił się, gdyż potrafiła przewidywać przyszłość, gdyż...
Nieodpartość tego, że właśnie ten wizerunek Boga, wizerunek
przedstawiany w tym nurcie chrześcijaństwa nurcie katolickim jest
prawdziwy, a zatem to, czego Bóg tutaj żąda od swych sług a zwłaszcza
to, iż żąda od nich celibatu jest prawdziwe.
Nieodpartym dla niego argumentem, że Bóg, że jego wizerunek
chrześcijański to prawda i że w ogóle Bóg to prawda było to, że
to...istniało. Fakt, iż w jego życiu przyszło to do niego, a wszystko,
co jest w życiu, jest bezpośrednio objawianiem się Boga...
Porzucił takie poszukiwanie argumentów, jak badanie autentyczności
Ewangelii, wnikanie w tę całą materię, badanie, czy proroctwa biblijne
się spełniły, i tak dalej... Zrozumiał, że nie jest w stanie tego
ocenić, tak samo, jak mawiał pewien duński filozof: iż to równie dobrze
może być oszustwem. Zrozumiał, że musi to brać takim, jak to do niego
przychodzi, i że bardziej jest to...symbol. Że może nawet to wszystko
nie dokładnie tak, nieco inaczej, nie w ten sposób (bo przecież były
sprzeczn
|
|
| | Wątek: Przeprosiny |
|---|
| Przeprosiny [wiadomość #73547] |
śro, 04 sierpnia 2010 21:48 |
MarkPol
Wiadomości: 4
Dołączył(a): kwietnia 2008 |
Junior Member |
|
|
Aha :) zapomniałbym
Serdeczne przeprosiny dla Chirona.
Myślę że pamięta za co Go przepraszam.
|
|
| | Wątek: Ręka w ręke z Hitlerem |
|---|
| Ręka w ręke z Hitlerem [wiadomość #73493] |
wto, 03 sierpnia 2010 08:39 |
mkarwan
Wiadomości: 80
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
http://www.bibula.com/?p=25019
http://mbp_x.republika.pl/html/naszapolska.html
|
|
| | Wątek: Leczenie. |
|---|
| Leczenie. [wiadomość #73491] |
wto, 03 sierpnia 2010 05:54 |
misz01
Wiadomości: 11
Dołączył(a): kwietnia 2008 |
Junior Member |
|
|
|
Bóg wyleczył mnie z raka chyba!
|
|
| | Wątek: Re: Zatopienie niemoralnego miasta Baltyku o legendarnych bogactwach, po polsku zwanego "Winet |
|---|
| Re: Zatopienie niemoralnego miasta Baltyku o legendarnych bogactwach, po polsku zwanego "Winet [wiadomość #73466] |
pon, 02 sierpnia 2010 21:37 |
Stiopa
Wiadomości: 65
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Member |
|
|
Dnia 2010-07-17, sob o godzinie 22:42 -0700, marcin b. pisze:
> Jesli juz o Bogu mowa:zastanawiam sie,czy tworcą życia był własnie
> on,czy tez pomiedzy nami a Bogiem nie istnieją istoty zdolne do
> stworzenia życia.Mogą działać np.z woli Boga. Sądze ze "drabina
> pokarmowa" ktora jest na ziemi,a na jej szczycie stoi czlowiek ma
> swoją kosmiczna kontynuacje ,czyli KTOŚ nad nami ale niekoniecznie od
> razu sam Bóg.Co o tym myślicie?
Ogólna Teoria Bytu Adama Snerga-Wiśniewskiego. Prochu nie wymyśliłeś :)
--
ALWAYS THE SAME:
1. Orthodox Judaism (100%)
2. Islam (96%)
3. Orthodox Quaker (90%)
4. Baha'i Faith (87%)
5. Seventh Day Adventist
|
|
| | Wątek: asekualnosc |
|---|
| asekualnosc [wiadomość #73450] |
pon, 02 sierpnia 2010 00:13 |
Mirek
Wiadomości: 303
Dołączył(a): grudnia 2008 |
Senior Member |
|
|
|
mi sie kojarzy z ksiezmi oraz aseksualnym zaplodnieniem przez ducha swietego
|
|
| | Wątek: odpowiedź |
|---|
| odpowiedź [wiadomość #73389] |
ptk, 30 lipca 2010 21:02 |
Daniel
Wiadomości: 18
Dołączył(a): lipca 2010 |
Junior Member |
|
|
Marain to Ty lepiej stuknij się w głowę, a może wtedy będziesz pisał z
większym sensem. Jak na razienie nie jestem w stanie zrozumieć twego wpisu.
|
|
| | Wątek: Dla lewicowych dewotek. |
|---|
| Dla lewicowych dewotek. [wiadomość #73311] |
śro, 28 lipca 2010 18:07 |
Ndziorl
Wiadomości: 133
Dołączył(a): sierpnia 2009 |
Senior Member |
|
|
http://www2.teologiapolityczna.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=2523&Itemid=113
http://mises.pl/blog/2010/07/28/bylund-jak-panstwo-opiekuncze-zdeprawowalo-szwecje/
http://www.wykop.pl/ramka/412937/koszmar-w-niemieckich-szkolach/
--
Z poważaniem:
Głos w Twojej głowie, który mówi, kiedy czytasz różne rzeczy.
|
|
|
Stron (4): [1 ]
Aktualna data: czw wrz 9 02:33:42 CEST 2010
Łączny czas generowania strony wyniósł 0,20527 sekund.
|
Użytkownicy
Szukaj
Pomoc
Zarejestruj się
Zaloguj się
Strona główna
